De akoestiek van de gracht, wow!

Tijdens Acoustics-sessies treden bands op in kerken en op de gracht.

Die optredens staan online. De nieuwste aanwinst: Eagles of Death Metal.

„Can I take the Lords name in vain?” Jesse Hughes, frontman van de Eagles of Death Metal, kijkt vragend naar het groepje mensen achter de camera. Het groepje blijft even stil. „Yeah, sure”, zegt een van hen uiteindelijk. Ook al is ze vooraf met enige klem gevraagd géén godslasterende dingen te doen tijdens de opnames van de Amsterdam Acoustics-sessie in De Duif. Het is de enige voorwaarde die Stadsherstel Amsterdam stelt aan iedereen die de Amsterdamse kerk wil gebruiken voor andere doeleinden dan religieuze: geen obscene gebaren maken naar de afbeeldingen van God.

‘Valt een liedje over de duivel in diezelfde categorie?’, zie je iedereen denken. En dan: hoe belet je Jesse Hughes – die met z’n strakke broek, zonnebril, indrukwekkende gezichtsbeharing en sjaaltje met luipaardenprint meer rockster is dan menselijk mogelijk lijkt – zijn eigen nummer te zingen? Niet dus. Het blijkt uiteindelijk ook niet nodig. Hughes censureert zichzelf. Of, zoals de zanger het later omschrijft, de hand van God kwam tussenbeide.

Een optreden van de Eagles of Death Metal in een kerk. De vier rockmuzikanten zijn er zelf ook verbaasd over. „Het zal na vanmiddag dertien graden warmer zijn in de hel!”, roept de gelovige Hughes voor de opnames.

De Eagles of Death Metal was een van de eerste bands die Arttu Sesselaar (28) deze zomer benaderde voor een Amsterdam Acoustics-sessie. De gedachte was, en is nog steeds, om binnen- en buitenlandse bands op een mooie, markante plek in Amsterdam neer te zetten en ze hun nummers akoestisch en ‘uitgekleed’ te laten spelen. De Eagles konden die eerste keer niet, maar omdat ze ‘next time’ gemaild hadden, benaderde Sesselaar ze twee weken geleden weer. „Dit was die volgende keer.”

Sesselaar lijkt er zelf niet eens verbaasd over dat de toch redelijk bekende groep zomaar mee wilde werken. Deze instelling, de ongedwongenheid en schijnbare vanzelfsprekendheid waarmee hij artiesten benadert, heeft er wellicht voor gezorgd dat Amsterdam Acoustics in de vijf maanden dat ze nu bezig zijn al een dertigtal bands zover heeft gekregen met een akoestische gitaar op een Amsterdamse gracht te gaan staan.

De oorsprong van Amsterdam Acoustics was een rookpauze. Toen Sesselaar met zijn bedrijfje Mokummercials een clip voor de Nederlandse band Go Back to the Zoo opnam, ontmoette hij filmmaker Jeroen van der Poel (25). Van der Poel, een vriend van de band, opperde tijdens het roken met Sesselaar het idee van Amsterdam Acoustics. Van der Poel kreeg een eigen bureau in de kantoorruimte van Mokummercials. Niet veel later werd de eerste sessie – met uiteraard Go Back to the Zoo – opgenomen.

De mannen, die de filmpjes maken met behulp van een groep vrienden, zijn niet de eerste ter wereld die een dergelijk concept ontwikkelden. In Parijs worden al jaren de befaamde Concerts à Emporter van Blogotheque opgenomen en Londen heeft haar eigen Black Cab Sessions, waarvoor zelfs Brian Wilson al achterin de taxi plaatsnam. Maar met de akoestiek van de Amsterdamse grachten en de mooie, diverse plekjes die de hoofdstad rijk is werd nog niks gedaan, aldus de makers.

Daarbij is het streven van Amsterdam Acoustics om een zo goed mogelijk geluid neer te zetten. Iets wat de andere sessiemakers vaak minder belangrijk vinden, menen Sesselaar en Van der Poel. De kwaliteit van de Amsterdam Acoustics-filmpjes – die door Van der Poel in één take met maar één camera worden opgenomen – is dan ook aanzienlijk beter dan het gemiddelde sessiefilmpje dat op internet te vinden is.

En ook de toekomstplannen voor Amsterdam Acoustics zijn grootser. Omdat de winter niet lang meer op zich laat wachten, wordt sessies filmen op de gracht wat lastiger. Een eventueel samenwerkingsverband met Stadsherstel Amsterdam, die tientallen kerken, loodsen en andere bijzondere gebouwen in beheer heeft, is al geopperd. Daarnaast worden de sessies langzaam uitgebreid met videoportretten. En de eerste ‘offline sessie’, een avond met zes livebands in de Schatkamer van het Amsterdamse Stadsarchief, heeft tijdens de Museumnacht plaatsgevonden.

Al lijkt Amsterdam Acoustics een vliegende start te maken, toch blijft het een passieproject waar tot op heden enkel veel geld (en tijd) op toegelegd wordt. Dat geld wordt binnengehaald met commerciële opdrachten van Mokummercials, die niks met de sessies te maken hebben. Idealiter gaat er ooit iets binnenkomen om uit de kosten te komen. Door samen te werken met stadspromotiebureau I Amsterdam bijvoorbeeld. Want echt commercieel gaan met het project kan niet, aangezien dat het moeilijker zou maken om bands zo ver te krijgen vrijwillig mee te blijven werken. Het is dus zoeken naar een creatieve oplossing.

Tot dan, en zolang de mannen het kunnen combineren met werk waar ze wél geld voor krijgen, blijft Amsterdam Acoustics een ideale speeltuin. Want wat is er voor een muziekfan leuker dan met Kings of Convenience zanger Erlend Øye tram 5 nemen, en gepakt worden door de controleur)? De Amerikaanse band Passion Pit in de serre van een villa naast Paradiso neerzetten? Of de Eagles of Death Metal meesleuren naar een kerk?

De sessie van de Eagles of Death Metal staat nu online: www.amsterdamacoustics.com