Alsmaar Tsjechov

е спектакли
Постановка: Школа драматического искусства (Студия на Поварской)
Режиссер: Дмитрий Крымов
В ролях: Анна Синякина, Леонид Шуляков, Сергей Мелконян, Максим Маминов, Наталья Горчакова

9e28246b8b714c0e9f2df1b02438-1Gisteravond was ik naar het toneelstuk Torgi (De Veiling) in de kleine theaterstudio in de kelder van de Kokstraat nummer 20. Het was een van de mooiste toneelervaringen uit mijn leven. Onder regie van Dmitri Krymov, een opkomend talent van het hedendaagse Russische toneel, voerden vijf jonge acteurs van de School voor Dramatische Kunst, twintigers nog, een stuk uit gebaseerd op een mix van Tsjechovs Oom Vanja, De Kersentuin, De Drie Zusters, De Meeuw. Nu lijkt zoiets een wanhopige onderneming, maar onder Krymov pakte het overweldigend uit.

De speelzaal bevond zich in een  in staat van verbouwing verkerende eerste verdieping van een statig appartementsgebouw waar een zandbak het decor vormde. In die zandbak stonden zandkastelen en kathedralen, een miniatuurbosje met minuscule zilverberkjes. Een van die kastelen was het gebouw aan de Kokstraat 20. Het stond te koop, kortom De Kersentuin.

In Nederland heb ik bij het zien van een toneelstuk vaak het gevoel van: daar staat een man die op onhandige manier iemand anders speelt. Het Russische toneel daarentegen gaat vaak mank aan overacting, wat ook iets irritants kan hebben. Maar bij de jonge acteurs van Krymov was dat absoluut niet zo. Ze waren wie ze speelden: karakters uit de verbeeldingswereld van Tsjechov, die voor mij tot de paar grootste schrijvers uit de wereldliteratuur behoort. De waanzin, de spilzucht, de ledigheid van het dagelijks leven van de  landadel, het vergeefs smachten naar liefde, het was allemaal zo schitterend gespeeld dat het publiek (bestaande uit niet meer dan veertig man) massaal in tranen was.

Ook werd er fraai gezongen en gedanst. En er was een actrice die de ideale Tsjechov-vertolkster bleek te zijn: Anna Sinjakina, een mager blond meisje dat iedereen in verrukking bracht met haar spel. Maar ook Leonid Sjoejakov en Sergej Melkojan, die geweldig konden dansen en zingen, mochten er zijn.

Een indrukwekkende scène was de dans met drie enorme poppen die de Drie Zusters voorstelden. Aan het eind van het stuk werden de naar Moskou smachtende meisjes in bouwplastic verpakt, dat met cellotape werd omwikkeld. Vervolgens werden ze begraven, als symbool van afscheid van een onneembare vesting, waar geen ander stuk tegenop kan. En dan was er ook nog een geestige scène waarin de draak werd gestoken met Poetin, die afgebeeld stond op een samovar met de telefoon in zijn hand.

Dmitri Krymov. Onthoudt die naam. Haal hem en zijn jonge spelers naar het Holland Festival. Dan kun je eens zien hoe goed het moderne Russische toneel kan zijn.