Executie

De ‘DC Sniper’ krijgt drie injecties. Het zal elf minuten duren.

De doodstraf is vanaf nu een landweg onder naaldbomen, het is aardedonker, bijna geen hand voor ogen te zien. Verder terug zwenken de lampen van de televisiecamera’s nog door de avond, als zaklantaarns van opgewonden padvinders. Maar hem zien ze niet.

Het is dinsdagavond 10 november en in het gehucht Jarratt, Virginia, wordt de ‘DC Sniper’ geëxecuteerd: John Allen Muhammad, de man die in oktober 2002 met hulp van de jongere Lee Malvo tien mensen rond Washington doodschoot, zomaar, terwijl ze tankten, in een restaurant zaten of het gras maaiden.

Ik wist dat hij een zoon had, John, en twee dochters, Salena en Taalibah, die ik eerder dit jaar sprak. Zij zijn er niet vandaag, zij willen hun vader nooit meer zien. Ik wist toen niet dat hij nóg een zoon had, uit een eerder huwelijk.

Bij de gevangenis verderop staan zo’n dertig televisiewagens. Je kunt het complex alleen bereiken via de weg die een landweg wordt. Daar, achter een haag van agenten met machinegeweren, staan de gewone mensen. Het zijn er niet veel, maar ze vertegenwoordigen de partijen aardig.

De grijze dames met vredestekens. Eén staat er fanatiek een klok te luiden.

Het op hol geslagen jurylid: Heather Maxwell. Zij moest met elf anderen twee keer een oordeel uitspreken. Eerst het schuldig. Toen de doodstraf. Nu staat ze in haar gouden slippertjes met wijd open ogen naar de cameramannen te kijken. En bingo. Heather mag weer op tv.

De afdeling ‘wij zijn óók slachtoffer’: Een luidruchtige familie uit Fredericksburg. Jamie Oldfield geeft nog eens ten beste hoe hij toen tankte, boppend met zijn hoofd om geen doelwit te zijn. De rest van de familie zingt: „Laladada, Laladada, hey hey hey, goo-hood-bye.”

De nabestaanden: een groep boomlange, giechelige mannen. Vrienden van Conrad Johnson, de laatste persoon die in drie bloedstollende weken door Muhammad is doodgeschoten. Tja, wat doe je, zeven jaar na dato. Je gaat eerst eens uit eten met zijn allen en daarna bespreek je wat je at en hoe de dressing was. Wat valt er verder nog te zeggen.

Ik loop het donker in, omdat dat op de een of andere manier minder onwerkelijk lijkt. „Een terechtzitting gaat niet over de waarheid”, zal de advocaat van Muhammad later op de avond zeggen. „Wat hier vanavond is gebeurd, dát is de waarheid.”

En in het donker sta ik ineens voor Lindbergh Williams. Hij verschuilt zich voor de camera’s. Hij heeft zich de avond ervoor door Larry King laten interviewen op CNN en dat is hem slecht bevallen. Ik begrijp waarom. Ik heb alle gratuite ‘steun aan alle nabestaanden’ gezien. Deze jongen hier is zo timide, dat ik hem eerst niet eens herken.

Het is onwaarschijnlijk mild voor november. De krekels zingen nog. Hier en daar blaffen honden, die door belangstellenden in hun auto’s zijn opgesloten voor zolang het duurt.

Het zal elf minuten duren.

Drie vlaggen voor de gevangenis hangen halfstok. Maar dat is voor de slachtoffers op de legerbasis Fort Hood. Een merkwaardig geval van symmetrie. Nidal Malik Hassan begon te schieten omdat hij naar een oorlog toe moest. John Allen Muhammad begon tien jaar nadat hij er vandaan kwam te schieten. Volgens zijn ex-vrouw Mildred was Muhammad een gelukkige, lieve man tot hij terugkeerde uit de eerste Golfoorlog. „Sindsdien was hij volledig in de war, depressief en agressief.”

„Waarom”, zei een zwarte vrouw die kwam betogen tegen de doodstraf, „willen we deze man doodmaken voordat we begrijpen waarom hij dit deed?”

Muhammad heeft over motieven nooit iets losgelaten. Ook vanavond zal hij zwijgen. Geen laatste woorden.

Lindbergh Williams en ik praten heel even. Hij heeft zijn vader een paar uur eerder bezocht, zegt hij. „Ik wil dat voor me houden.” Dan vertelt hij over zijn beroep. Hij is diereninspecteur in Louisiana, hij redt mishandelde dieren.

Nog een paar minuten.

Zijn vader wordt nu naar het bed in de vorm van het kruis gebracht.

Ze zullen hem vastbinden en drie injecties geven. Eén om bewusteloos te worden, één om het ademen te stoppen, één om het hart stil te zetten.

Een paar neven en nichten halen Lindbergh op om nerveus in een klein kringetje te gaan bidden, smekend en op mitrailleursnelheid: „You let us pray Lord everything that happened happens for a reason Lord you tell my cousin I love him Lord please Lord we pray for him o Lord…”

Maar Lindbergh maakt zich los en loopt met grote passen weg.

De doodstraf is een landweg onder naaldbomen. Waar het aardedonker is, en mild, waar krekels zingen en een enkele hond blaft. Waar een zoon in het duister verdwijnt. Ja. Dat is de doodstraf.