Eet je erwtjes op

Vind jij het ook zo lekker om jezelf met uitwerpselen in te smeren en dan over de grond te rollen? Ik nog niet maar misschien zal het ooit gebeuren, zo mijmer ik terwijl ik in de keuken een Pepsi Max drink. Ik draai een blikje erwtjes rond en kijk naar zijn buik. Daar staat een vervaldatum op, de datum waarop dit blikje officieel weg moet. De erwten zullen oud, bruin en oneetbaar zijn, aangetast door het rare, zuurstofloze leven al die jaren opgesloten in een blik. In een vies papje wentelen ze zich in hun eigen tranen. Ze zijn afval, net zoals de vochtvretende koeken die ongebeten in de vuilnisbak zullen belanden, en het condoom dat overtijd is en dat iemand beschaamd wegmoffelt onder in de vuilnisbak waar een kind het zal uitvissen en vullen met water om er zijn goudvis in te baden.

Ik wil geen boom opzetten over de houdbaarheid van spullen maar wat ik me wel afvraag: wat zal ik aan het doen zijn op het moment dat ik dit blik erwtjes weer ter hand neem en lees dat het overtijd is? Hoe zal mijn leven er dan uitzien? Waar zal ik zijn? En waarom heb ik dan in godsnaam deze erwtjes meeverhuisd? Een blikje van 89 eurocent ocharme, meegevoerd naar dat mooie huis met zwembad en nanny zonder kind? En wat is er toch gebeurd met de liefde in mijn leven die zo goed zat? En waarom lig ik op dat moment te snikken in een kalfslederen zetel met een wit bijpassend salontafeltje, een waaier ongelezen tijdschriften voor mijn neus en een glaasje water (H2O) met een pijnstiller dat op een gevlochten bamboe-onderleggertje staat zodat er geen kringen op mijn glazen salontafel komen? Waarom zit ik dan in dat vreemde huis en sta ik niet hier bij de gootsteen nog maar eens een Pepsi Max te drinken terwijl ik naar een blik erwtjes kijk? En eigenlijk kan ik nu nog niet weten of ik dan opeens de weerzinwekkende maar onweerstaanbare drang zal hebben om in uitwerpselen rond te draaien. Tenzij ik sinds mijn verhuizing en mijn nieuwe leven smetvrees ontwikkeld heb natuurlijk, en nadat mijn nieuwe geliefde mij verlaten heeft, is die smetvrees plots omgeslagen in een smetpassie. Wat doe ik nog langer in dat huis? Waarom kijkt mijn blik erwtjes mij zo aan en zegt het: ‘Net zoals jij zijn wij al lang overtijd. Het enige verschil is, wij zijn tenminste niet alleen.’ Gemene erwtjes.

En jij? Doe de test. Neem het dichtstbijzijnde blikje, kijk naar de vervaldatum, prent die in je hoofd en bedenk dan wanneer je dit blik weer ter hand zal nemen en wat er dan gebeurd zal zijn. O het leven.