Behaagzieke Williams

cd pop

Robbie Williams: Reality Killed The Videostar * *

Woonde hij in Amerika of in Engeland; zat hij in ‘rehab’ of niet in rehab; in Take That, of niet in Take That? Tijdens zijn drie jaar durende afwezigheid uit het openbare leven was Robbie Williams onderwerp van speculatie. De grootste Britse mannelijke popster van de afgelopen vijftien jaar kreeg een zenuwinzinking aan het eind van zijn vorige tournee, en had zich vervolgens teruggetrokken in, inderdaad, Los Angeles, waar hij UFO’s najoeg in de woestijn en een baard liet staan.

Maar nu zijn de spinnenwebben weggeveegd. Robbie Williams is terug in Engeland en heeft een nieuwe cd gemaakt. De titel, Reality Killed The Videostar, is behalve een dramatische verwijzing naar zijn eigen recente verwikkelingen, ook een variant op ‘Video Killed The Radio Star’, het liedje van The Buggles uit 1979. Trevor Horn, destijds lid van The Buggles, produceerde Williams’ nieuwe cd.

Het schijnt dat Williams tijdens zijn ‘woestijnjaren’ overwoog een cd te maken die zo bizar was dat het onherroepelijk een flop zou worden. Dat plan is hem uit het hoofd gepraat, kunnen we vaststellen. Reality Killed is allesbehalve een ‘career suicide’, deze cd biedt juist alles wat liefhebbers leuk vinden aan Robbie Williams. Als daar zijn: de bronstige rocknummers, de ballades, de zwoel deinende discoliedjes en zijn teksten, waarin hij zich laat kennen als charmante mafketel of smeekt om bewegingsvrijheid.

Onder de handen van Trevor Horn kregen de nummers een weelderig geluid, met synthetische onderlagen, flink uitpakkende orkestraties en shoo-be-doo-koortjes. In de ‘croon’-nummers, als ‘You Know Me’ en ‘Morning Sun’ horen we Williams’ grootste kwaliteit: met diep invoelende stem lijkt hij je persoonlijk aan te spreken.

In de rocknummers (‘Do You Mind’) is hij macho als Mick Jagger, en in de disconummers, die veel aan de Pet Shop Boys ontlenen, is hij ondergeschikt aan de glooiende groove. Er lijkt geen onverbiddelijke hit, in de lijn van ‘Feel’ of ‘Angel’, op Reality Kills te staan, maar alle nummers zijn degelijk – met een enkele uitschieter als het straffe ‘Bodies’, waarin iets ongewoons te horen is.

Toch is de combinatie Trevor Horn/ Robbie Williams minder gelukkig dan die van Horn met bijvoorbeeld Belle & Sebastian. Deze twee mannen haalden het behaagzuchtigste in elkaar naar boven. Dat leidde tot muziek van het grote gebaar; muziek voor in de stadions. Misschien moet Williams die beoogde ‘flop-plaat’ eens gaan maken.