Troostrituelen om de buitenwereld te bezweren

Parque vía

Regie: Enrique Rivero. Met: Nolberto Coria, Nancy Orozco, Tesalia Huerta. In: 3 bioscopen

* * * *

Beto is al jaren de huismeester van een grote, nu leegstaande villa in Mexico Stad, een statig huis dat door de aristocratisch ogende eigenaresse net te koop is gezet. De Mexicaanse film Parque vía laat in lange camera-instellingen de dagelijkse handelingen van Beto steeds terugkeren: hoe hij elke ochtend op dezelfde tijd opstaat, een douche neemt, zijn overhemd keurig strijkt en ontbijt. Daarna kwijt hij zich van zijn schoonmaaktaken of maait hij het gras. ’s Avonds kijkt hij televisie. Beter gezegd: de televisie staat aan en brult keer op keer de zorgwekkende staat van de wereld de kleine kamer van Beto in.

Hij hoort het niet, of niet heel bewust. Hij ligt achterover in zijn gemakkelijke stoel, zo houdt hij de grote boze buitenwereld op veilige afstand. Want dat is wat hij doet – daar kom je gaandeweg wel achter.

Parque vía, die vorig jaar op het Filmfestival van Locarno een Gouden Luipaard won, is geen film over alledaagse verveling of over de afstomping die routinematig handelen veroorzaakt. Het is juist andersom.

Beto vindt z’n dagelijkse beslommeringen eigenlijk bijzonder prettig. Hoe kleiner zijn wereld, hoe fijner. Het leidt tot een permanente psychologische staat van zo min mogelijk afwijken van zijn vaste rituelen. Want deze rituelen bieden troost en houvast. De buitenwereld is eng en de gruwelijke nieuwsberichten zijn zelfs geruststellend: de televisie bevestigt hem keer op keer in zijn wereldbeeld.

Debuterend filmmaker Enrique Rivero laat ook in zijn stijl duidelijk blijken dat Beto vast zit. Het beeld is vrij symmetrisch gecomponeerd en het camerawerk is statisch.

Als Beto op een dag zeer tegen zijn zin met zijn bazin naar de markt moet, markeert Rivero dit moment ook stilistisch. De cameravoering wordt ineens veel losser en de geluiden veel drukker, waardoor de paniekaanval van Beto extra benadrukt wordt.

Maar Rivero is niet zo streng in zijn stijl als je zou verwachten, hij draait steeds vaker ook de interieurscènes vanaf de schouder, minder wiebelig dan buiten, maar toch. Zo kruipt er langzaam een soort spanning de film binnen, een vaag gevoel van onrust die in de climax uiterst functioneel blijkt te zijn.

Hoewel plot en stijl vrij minimalistisch zijn in deze film , blijft het in Parque vía mede door dit subtiele camerawerk toch spannend.