Sarkoficatie

Europa heeft veel geschiedenis. Soms wordt het iets te veel. Amper bekomen van de vreugdevolle beelden over 9/11/89 werd Europa twee dagen later alweer onthaald op zwaarmoedige herinneringen aan 11/11/18, de dag waarop WOI eindigde.

Herdenken moet. Hoe indrukwekkend terugblikken kan zijn bewijst de trompettist van Ieper die elke avond om klokslag acht uur bij het monument voor gevallenen de Last Post speelt. Gecompliceerd wordt het pas als politici zich ermee gaan bemoeien.

Voor het eerst was een Duitse kanselier aanwezig bij de officiële Franse herdenking van de wapenstilstand. De vertegenwoordiger van de verliezers naast de vertegenwoordiger van de overwinnaars. Een beeld van verzoening, en verzoening is altijd goed.

Toch wrong er iets. De erfvijanden aan weerszijden van de Rijn hebben allang vrede gesloten en toenadering gezocht. Het aantal uitwisselingen van soldaten, cultureel werkers, ambtenaren en politici is niet meer te tellen.

Moest Merkel nu echt naar Parijs om historische pijn weg te masseren? Of had gastheer Sarkozy andere motieven? Frankrijks grootste kleine man laat historische momenten graag op zichzelf afstralen. Zo houdt hij vol dat hij op 9 november ’89 in Berlijn was, terwijl zijn reisgezel daar pas op 16 november arriveerde.

De herdenking in Parijs moest het begin van een nieuw tijdperk markeren. Sarkozy wil de samenwerking met Duitsland nieuw leven in blazen om zo de EU vooruit te helpen. Oorspronkelijk zag hij meer in een verbond met Groot-Brittannië, maar met een eurosceptische regering van Conservatieven in het vooruitzicht zet hij zijn kaarten liever op Angela. Er circuleren Franse plannen voor een gezamenlijke minster voor Frans-Duitse samenwerking en Europaminister Lellouche werkt aan een Frans-Duitse agenda.

Aan Duitse kant werd tot nu toe nogal koeltjes gedaan over grootse Franse plannen. Maar misschien is Merkel toch wel gevoelig voor Franse avances: ze heeft haar economisch beleid immers al gesarkoficieerd door een fiks begrotingstekort toe te staan.

Om echt een nieuw tijdperk in te luiden moeten er serieuze politieke deals voor de toekomst worden gesloten. Verbroederingssymboliek voldoet al lang niet meer.

Michel Kerres