Opiniebladen slaan vaak dezelfde trom

Het deze week verschenen duizendste nummer van HP/De Tijd zette me aan het rekenen. Maar het klopt: het is inderdaad alweer bijna twintig jaar geleden (14 september 1990), dat „verstandshuwelijk tussen de Randstedelijke Haagse Post en het provinciale De Tijd.” Quizvraag: wie was de eerste hoofdredacteur? Antwoord: de huidige cultureel ondernemer Ad ’s-Gravesande.

Het feest wordt gevierd met een dik bewaarnummer dat enkele van de meest spraakmakende artikelen uit het roemruchte verleden herdrukt, slechts hier en daar aangevuld met actueel commentaar. Opvallend is het relatief grote aantal pikante reportages over de Oranjes, zoals een onderzoek naar prins Bernhards dochter Alicia en het geruchtmakende gesprek met de heer en mevrouw De Roy van Zuydewijn.

Kennelijk vormt kritisch volgen van de monarchie een essentieel element van de identiteit van het blad. Opinietijdschriften tamboereren wel vaker op hetzelfde wijsje, en zo hoort het ook. Zo houdt Elsevier zich op dit moment actief bezig met de president van De Nederlandsche Bank (DNB), Nout Wellink. Deze week stelt Elsevier dat het lek naar de Volkskrant over de dreigende noodregeling voor DSB niet bij het ministerie van Financiën zat, maar bij DNB, die actief andere financiële instellingen had geïnformeerd.

Ander stokpaardje is het verzet van met name economisch redacteur Marike Stellinga tegen een mogelijke quotaregeling voor topvrouwen. Vijftig professioneel succesvolle vrouwen van onder de 50 werden bevraagd naar hun opvattingen daaromtrent. De grote meerderheid maakt zich zorgen over de scheve verhoudingen, maar 70 procent keert zich tegen het instellen van quota.

De Groene Amsterdammer geeft altijd ruimte aan vele opinies. Wel valt tegenwoordig op hoe vaak de stelling wordt ingenomen dat de opkomst van het populisme te wijten is aan het falen van de Nederlandse politieke elite. Ewald Engelen vergelijkt onze huidige „spektakelstaat” zelfs met de nadagen van het communisme.

Interessant en verfrissend is ook de nieuwe strijdlust van Vrij Nederland. Het zoekt nu al de confrontatie met WNL en PowNed, bij voorbeeld door een als waarschuwing bedoeld portret van de paranoïde presentator van Fox News, Glenn Beck.

Het coverartikel plaatst methodologische kanttekeningen bij de effectiviteit van griepvaccinaties, nadat Vrij Nederland zich eerder ook al zeer kritisch had opgesteld ten aanzien van het inenten tegen baarmoederhalskanker. Nog voor het verschijnen van het blad werd er al uit geciteerd bij Pauw & Witteman. In dit opzicht verzet Vrij Nederland zich dus niet bij voorbaat tegen het Grote Wantrouwen.