Even wennen, dat geknerp en die ritmes van beton

cd pop

The Flaming Lips: Embryonic Warner

* * *

De nieuwe Flaming Lips is bepaald geen gemakkelijke plaat. De artrockgroep uit Oklahoma beschouwt het als haar opdracht om progressief en experimenteel te zijn, ook al zitten ze in een fase van grootschalige festivaloptredens.

Na het betrekkelijk toegankelijke At War With The Mystics (2006) en filmproject Christmas On Mars sloten de bandleden zich op in een kamer en kwamen in korte tijd met de basistapes naar buiten van wat hun meest gewaagde album sinds Zaireeka (vier cd’s die tegelijk afgespeeld moesten worden!) blijkt te zijn geworden.

Radiohead en Sun Ra waren de ijkpunten in hun experimenteel universum en gewone popsongs zijn op Embryonic niet of nauwelijks te vinden. Wel veel gefreak, nu The Flaming Lips het stadium van het lieve liedje ‘Do you realize’ voorbij zijn.

Dat is even wennen, want tracks als het extreem van zacht naar hard zwalkende ‘Your bats’ en het overstuurde basrumoer van ‘Worm mountain’ klinken lomp en ontoegankelijk. Zelfs wanneer zanger Wayne Coyne in ‘I can be a frog’ de aanzet geeft tot een kinderlijk liedje over de wonderen van het dierenrijk, gebeurt dat niet zonder een ontregelende soundtrack van stemsamples en spacegeluiden.

Met al zijn vreemde piep- en knerpgeluiden en ritmes die van beton lijken, is Embryonic vooral een interessante kluif voor muziekliefhebbers die eens stevig door elkaar geschud willen worden. Het kan geen kwaad om vooraf alvast een paracetamolletje in te nemen.