Morrissey in Nijmegen bezielder dan ooit

Pop Morrissey. Gehoord: 9/11 De Vereeniging, Nijmegen.****

De huidige Europese tournee van de Britse popzanger Morrissey staat niet onder een gelukkig gesternte. Twee weken geleden moest de voormalige zanger van The Smiths een concert in Swindon afbreken, omdat hij kampte met ademhalingsproblemen. Afgelopen zondag liep hij tijdens het tweede nummer al weg in Liverpool, nadat hij op zijn hoofd was getroffen door een fles bier.

Maar gisteravond stond hij er gewoon, op het podium van de fraaie concertzaal De Vereeniging in Nijmegen, voor een van de beste concerten die hij ooit op Nederlandse bodem gaf. Hij had kennelijk iets te bewijzen, na het debacle in Liverpool. Morrissey hengelt niet meer zo nadrukkelijk naar de adoratie van het publiek. Zijn uitstraling op het podium is introspectiever geworden en wint daardoor aan zeggingskracht. Hij zingt bezielder dan ooit, vergezeld door een stevig rockende band, in een nadrukkelijk dienende rol.

Morrissey putte ruim uit de klassieke songs van The Smiths – met This Charming Man als opening, in een gebrekkige, hakkerige versie. Wel zeer geslaagd was zijn greep uit de late songs van The Smiths, met een duidelijke voorkeur voor de meer zonnige, lichte kant van de groep, met Ask, Cemetry Gates en, verrassend, Death at One’s Elbow. Hoogtepunt was de transparante, liefdevolle uitvoering van Is it Really So Strange? Daarnaast lag de nadruk op het recente Years of Refusal – niet zijn beste plaat, maar door de directe aanpak wel zeer geschikt voor een live-uitvoering. Curieus was de setopbouw. De publieksfavorieten speelde hij vroeg, om te eindigen met vooral obscuur materiaal. De meeste artiesten doen dat andersom. Maar de meeste artiesten zijn geen Morrissey.