Moet een fotoservice alarm slaan bij verdachte foto's?

Annelies Goorts (24) uit Utrecht liet laatst de foto’s van haar vakantie op Ibiza ontwikkelen. ‘Nu staan daar niet heel strafbare feiten op, maar wel foto’s die duidelijk niet voor anderen bestemd zijn (lees: bijzonder schaars gekleed)’, mailt ze. Het bracht haar op de vraag: moet een fotoservice verdachte foto’s van „pedofilie, seks met dieren, mishandeling, drugsgebruik” etcetera melden?

Zowel Kruidvat als Hema belt de politie als strafbare feiten analoog of digitaal voorbijkomen. En dan gaat het niet om foutgeparkeerde auto’s, bevestigt Hema-woordvoerder Judy op het Veld. „Dingen met kinderen, mishandeling. De vraag is of we alles zien. Er zijn regelmatig kwaliteitscontroles, maar miljoenen foto’s per jaar bekijken gaat niet.”

„Gewone porno mag”, zegt Lijdie van Doorn, hoofd klantenservice bij CEWE Color, het bedrijf dat de foto’s voor Kruidvat ontwikkelt. „Bij kinderporno doen we wel altijd aangifte.” In tien jaar tijd is ze minder dan tien gevallen tegengekomen, schat ze. Gefotografeerd geweld zou bijna nooit passeren. „Ik ken niemand die met zijn ene hand zijn vrouw in elkaar slaat en met de andere hand foto’s maakt, jij wel?”

Formeel geldt de meldplicht alleen voor specifieke misdrijven, zoals omschreven in artikel 160 van het Wetboek van Strafvordering. Het is een hele rits, variërend van het saboteren van waterkeringen tot het opzettelijk radioactief besmetten van planten en dieren. De belangrijkste misdrijven zijn (poging tot) moord of doodslag, een aanslag op of het gijzelen van de regerende vorst(in) en ‘menschenroof’ en verkrachting.

Zo geformuleerd lijkt aanranding van minderjarigen zich aan de meldplicht te onttrekken. ‘Verkrachting’ is juridisch weliswaar een ruim begrip, waar ook een tongzoen onder kan vallen, aldus een woordvoerder van Justitie. Maar, zo zegt een woordvoerder van het Openbaar Ministerie: „Zelfs in gruwelijke misdrijven zijn er gradaties.”

Eppo König