Een frisgewassen en vrolijke musical

De musicalversie van Ja Zuster, Nee Zuster voegt veel toe aan eerdere vertolkingen.

Het is een combinatie van knipogende nostalgie en een oprechte ode aan de tv-serie.

Eigenlijk leek het nu wel genoeg geweest. Met die fantasierijke familievoorstelling van het RO Theater uit 1999 en die uit feeëriek fondant opgetrokken verfilming uit 2002 was er toch al meer dan voldoende profijt getrokken uit de legendarische tv-serie Ja zuster, nee zuster van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink? Wat zou een musicalversie daar nog aan toe kunnen voegen?

Veel, zo blijkt. De bron was nog lang niet uitgeput; de figuren in het rusthuis van Zuster Klivia vormen nog altijd een bont gezelschap en de liedjes blijven eeuwig lekker. Als bij wijze van finale nog één keer De Twips wordt gezongen en gedanst, heeft deze nieuwe theaterbewerking allang het pleit gewonnen.

Op basis van de oude scenario’s schreef Pieter van de Waterbeemd een nieuw script met diverse perikelen die bekend zijn uit de twintigdelige televisieserie (1966-1968) en dezelfde overkoepelende plot: de boze buurman Boordevol, tevens huisbaas, wenst dat vrolijke zootje ongeregeld niet langer te huisvesten.

In een decor van behendig draaiende panelen speelt zich een spel vol Hollandse huiselijkheid af, waarin een trefwoord als Mexico, Griekenland of Siberië al genoeg is om in het volgende liedje uit te barsten (daar deed Annie Schmidt zelf destijds óók niet ingewikkeld over).

Regisseur Eddy Habbema heeft er een fleurige vertoning van gemaakt, die mooi het midden houdt tussen de knipoog naar het van nostalgie vervulde ouderenpubliek en de oprechte ode aan een flonkerend fenomeen uit de Nederlandse tv-geschiedenis. Met dartele dansjes van choreograaf Martin Michel die gelukkig nooit doen denken aan het Broadway-idioom dat hier volkomen ongepast zou zijn, maar wel voortdurend aan de kleinkunstsfeer waaruit de oorspronkelijke makers voortkwamen. Ook de accordeonklanken die in de begeleiding een hoofdrol spelen, horen daarbij.

In de RO-versie en in de film trad Loes Luca met groot succes in de voetsporen van Hetty Blok die de eerste echte Zuster Klivia was. Nu volgt Annick Boer haar op, met veel zorgzame blikken en het raffinement van een comédienne die weet dat de grappen vooral in ernstig spel schuilen.

In de dubbelrol van de braaf geworden bewoner Gerrit en diens onverbeterlijke opa heft Joep Onderdelinden een Amsterdams accent aan dat wel wat minder vet had mogen zijn, maar geloofwaardig zijn ze alle twee. Zoals hij De oude Jacob zingt, zo vreten we het uit zijn hand. Verder vertolkt Ara Halici de demonische buurman met volle inzet van venijn, terwijl Rein Hofman opvalt als de schlemielige ingenieur wiens explosies niet alleen de toorn van Boordevol opwekken, maar ook een doeltreffend theatereffect opleveren.

In de tv-serie speelden ook drie Jonkies mee die weinig meer te doen hadden dan meedansen en meezingen. Nu zijn het er acht die een fleurig en veelzijdig ensemble vormen.

Een vrolijke, frisgewassen Ja Zuster, Nee Zuster – nu in musicalstijl met vier hoofdletters – is het resultaat.

Musical ****

Ja Zuster, Nee Zuster, door V&V Entertainment. Tournee t/m 5/4. Inl. www.theaterhits.nl