Baby's huilen in de taal van hun moeder

Fransen spreken in opwaartse melodieën, terwijl Duitsers ‘omlaag’ praten.

Dat is terug te horen in het huilen van hun baby’s. Meteen al na hun geboorte.

Pasgeborenen huilen niet zomaar in het wilde weg, maar verwerken de intonatie van hun moedertaal in hun uithalen. Zo blijken Duitse baby’s drie dagen na de geboorte al anders te huilen dan Franse baby’s (Current Biology, online publicatie 5 november). De onderzoekers vermoeden dat kinderen in de baarmoeder luisteren naar het gepraat van hun ouders, de intonatie onthouden en na de geboorte nadoen.

Baby’s kunnen vanaf drie maanden voor de geboorte geluiden horen en in hun geheugen opslaan, zeggen de onderzoekers. Zo hebben kinderen vrijwel meteen na de geboorte een voorkeur voor de stem van hun moeder en herkennen ze muziek die ze in de baarmoeder vaak hoorden. Pasgeborenen lijken vooral gevoelig voor de melodie in gesproken taal. Ze horen aan hun moeders intonatie welke emotie ze probeert over te brengen en gebruiken die melodie ook om hun moedertaal te onderscheiden van andere talen. Tot nu toe werd echter aangenomen dat kinderen pas ergens tussen de 6 en 18 maanden hun moedertaal gaan imiteren in hun brabbelen. Onterecht, zeggen nu onderzoekers uit Duitsland en Frankrijk.

Ze onderzochten zestig baby’s van enkele dagen oud. Het huilen van zulke jonge kinderen bestaat uit een serie uithalen van ongeveer een seconde. Zo’n uithaal begint altijd laag en zacht, wordt hoger en luider, om dan weer af te zwakken in toonhoogte en sterkte. De klemtoon van de huiltjes blijkt echter te verschillen. Bij Duitse baby’s ligt de nadruk op de neerwaartse uithaal. De huil bereikt snel een hoogtepunt en heeft een lange zwieper naar beneden. Onderzoekers noemen dat een neergaande melodie. Franse baby’s nemen bijna de hele seconde om hun huil aan te laten zwellen en houden na het toppunt abrupt op. Zo leggen ze de klemtoon op de uithaal naar boven. Onderzoekers noemen dat een stijgende melodie.

Volgens de onderzoekers komt deze manier van huilen overeen met de intonatie van respectievelijk Duits en Frans. Duitsers gebruiken veel neergaande melodieën als ze zinnen uitspreken en Fransen praten meer met stijgende melodieën. Volgens de wetenschappers zijn deze overeenkomsten geen toeval, maar proberen de baby’s actief hun ouders’ taal na te apen. De huiltjes van Franse baby’s zijn, gezien de anatomie en beperkte spiercontrole van pasgeborenen, namelijk moeilijker te produceren dan de Duitse huiltjes.

De onderzoekers vinden het daarom onwaarschijnlijk dat de kleine Fransozen voor hun lol huilen met stijgende melodieën. Ze denken dat de baby’s hun ouders imiteren om de band met hun verzorgers te versterken.