Grootsheid van NDT ontbreekt bij navolgers

Dans Holland Dance Festival. Gezien: 3, 7 en 8/11, Den Haag. Nog t/m 15/11. Inl. hollanddancefestival.com.***

Nu het Holland Dance Festival halverwege is, begint op te vallen dat de Nachwuchs van het Nederlands Dans Theater (NDT), zijn gouden jubileum op het festival vierend, wel omvangrijk en wijdverbreid is, maar dat de navolgers niet de grootsheid hebben van de moedergroep.

Sommige ensembles maken indruk dankzij de kwaliteit van de dansers, niet door het getoonde werk. Van de Spaanse ex-NDT’er Nacho Duato wisten we al dat hij knappe choreografieën maakt maar dat er weinig artistieke ontwikkeling in zit. Een andere ex-NDT’er met eigen groep, de Australiër Leigh Warren, kan niet zijn uitgenodigd wegens enige kunstzinnig belang. Gelukkig zijn er ook lichtpunten. Ex-NDT’er Vaclav Kunes maakt voor het Korzo Theater het emotionele drieluik Small Hour; een mooi, goed gedanst, zij het wat lang uitgesponnen relaas over relatieperikelen.

Introdans neemt de toeschouwer mee terug in de tijd. Met hulp van oer-NDT’ers heeft het twee belangrijke werken uit de jaren zestig ingestudeerd. Wie er gevoelig voor is, kan zich voorstellen hoe spannend dat destijds moet zijn geweest. Rooms van Anna Sokolov, gezet op jazz, toont veel van de vernieuwingen waarmee Nederland destijds kennismaakte: dansers rollen over de grond, de richting is neerwaarts in plaats van opwaarts, er draaien radslagen en wordt zelfs over het kruis geaaid om gefrustreerd seksueel verlangen uit te drukken. De Anatomische Les van Glen Tetley is een klassieker. Tetley laveert tussen de academische en de moderne pool en illustreert zo uitstekend de receptuur waarmee het NDT destijds zijn faam verwierf. Introdans lijkt behoorlijk opgezweept door inspirerende coaches, en levert zo het interessantste festivalonderdeel tot nu toe.

Een teleurstelling is de Israëlische Batsheva Dance Company van Ohad Naharin, ooit ontdekt door NDT. Zijn Max bestaat uit synchrone bewegingen voor het ensemble, met individuele, vaak spectaculaire uitbarstingen in Naharins soms hypergeladen, dan weer losse, aardse bewegingstaal. Dit culmineert in een stukje bij beetje opgebouwde bewegingssequentie, terwijl de choreograaf in een fantasietaal tot tien telt. Waarom dit stuk werd verkozen, is een raadsel. Naharin kan beter en het festival kan intussen wel een knaller gebruiken.