Ultieme chocolade-uitdaging

Niemand is het nog gelukt om de Chocolate Nemesis van The River Café thuis te maken.

Achteraf vraag ik me toch af wat ik had verwacht van die allereerste keer. Was het naïeve zelfoverschatting? Er schuilt natuurlijk ook een zeker masochistisch genoegen in het maken van een dessert dat geen thuiskok ooit gelukt is. Hoe verklaar je anders het willens en wetens verkwanselen van 10 eieren, 2 pakjes boter, 7 repen chocola en ruim een pond suiker?

Ik maakte kennis met de Chocolate Nemesis door een bijdrage van Julian Barnes in The Guardian (later gebundeld in een van mijn lievelingsboeken over eten en koken, The Pedant in the Kitchen, Atlantic Books). De Nemesis was in de jaren 90 het meest bestelde dessert in The River Café, wereldberoemd restaurant aan de oever van de Theems, en staat er nog steeds op de kaart. Het ultieme chocotoetje: noch taart, noch mousse, noch pudding, maar een gelei-achtige, intens chocoladerige modder, waarbij u modder mag opvatten als iets buitengewoon verleidelijks.

In het bewuste artikel beschrijft Barnes een dinner party. De gasten zitten aan tafel. Op een buffetkast staat een ronde schaal met een onduidelijke bruine substantie die nog het meest weg heeft van een koeienvlaai. Een van de gasten merkt op: „Chocolate Nemesis?” Gastvrouw antwoordt: „Ja.” Gast: „Niet gelukt?” Gastvrouw: „Nee.” Gast: „Lukt nooit.”

Het oprechte medeleven van de gast, die zich eerder in dezelfde positie moet hebben bevonden als de gastvrouw, en het feit dat de mislukte Nemesis op het buffet staat als bewijs dat de gastvrouw het op z’n minst geprobeerd heeft, zeggen alles over de status die de Nemesis had in het laat-20ste-eeuwse Londen.

Zou het kunnen dat Rose Gray en Ruth Rogers, uitbaters van The River Café en auteurs van vijf kookboeken opzettelijk een gemankeerd recept in hun eerste River Café Cook Book hebben opgenomen? Uit wraak jegens ambitieuze amateurkoks die met hun dinner party’s denken wel even op restaurantniveau te kunnen kokkerellen? Nadat de Britse pers in geuren en kleuren over de ‘Chocolate Disaster’ had bericht, verklaarde Rogers stoïcijns: „Wanneer je het recept exact volgt, van het soort chocolade tot de maat van het bakblik, kan het niet mislukken.”

Waarom hield ik me die eerste keer niet aan zulke basale voorschriften als de juiste chocolade en de maat van het bakblik? Ongetwijfeld omdat chocolade van het merk Amedei weliswaar fantastisch van kwaliteit is, maar ook fantastisch duur, en omdat ik simpelweg niet in het bezit was van een bakblik met een diameter van 30 centimeter.

Maar met de kennis die ik nu heb, is zulk zelfverwijt irrelevant geworden. Sinds deze zomer weet ik namelijk dat hoe nauwkeurig ik het recept in het blauwe River Café Cook Book ook zou hebben gevolgd, mijn Nemesis gedoemd was te mislukken. „Het recept klopt niet”, zo verklapte pastry-chef Craig, toen ik hem na een lunch in The River Café vroeg naar het geheim van de Chocolate Nemesis. Het klopt niet. Echt, voor geen meter.

Nu ik met het nieuwe recept dat Craig mij gaf nog eens drie koeienvlaaien heb gebakken, weet ik nog iets. Dat het waanzin is te denken dat je in je eigen keuken een dergelijk fijnzinnig restaurantgerecht kunt reproduceren, maar dat zo’n thuiskopie in al zijn imperfectie evengoed goddelijk kan smaken.

Vandaag tot en met 14 november wordt in Amsterdam het chocoladefestival Choca gehouden. Zie www.choca.nu

Janneke Vreugdenhil heeft een kookrubriek op nrc.tv