Naakte verhuizer

Eric Williamson liep graag in zijn blootje door zijn huis. Tot vijf agenten hem daarvoor arresteerden.

Eric Williamson stond die ochtend om half zes op, maakte koffie, bakte eieren, zette muziek op en begon door zijn huis te lopen om spullen in dozen te pakken. Hij had geen kleren aan.

Een vrouw van in de veertig bracht haar kind naar de schoolbus. Ze sneed een stuk af via een grasveld langs een vrijstaand huis. Ze keek naar binnen en zag een naakte man. Ze liep om het huis heen. Daar zag ze hem weer.

Springfield, Virginia, een half uur rijden vanuit Washington, maar een andere wereld. „Wij worden hier gedomineerd door Republikeinen die conservatiever zijn dan Bush”, zegt Dickson Young. Hij is de advocaat van Eric Williamson. We praten in zijn werkkamer, in het nabij gelegen Fairfax, Virginia. Dickson Young achter zijn bureau, Eric Williamson en ik tegenover hem op een leren bank.

Eric Williamson (29) is professioneel duiker. Hij is eigenlijk een bouwvakker onder water, zegt hij. Tijdens zijn laatst klus repareerde hij de voet van pijlers van een brug over de Potomac.

Zijn werkgever zorgde voor huisvesting in Springfield. De andere huurders zijn collega-duikers. Professionele duikers leiden vaak een zigeunerbestaan. Ze reizen van klus naar klus, van staat naar staat. Tussendoor surfen ze graag. Op Hawaï, in Mexico.

Eric Williamson was net ontslagen, want hij heeft een gescheurde spier in zijn schouder. Zijn werkgever wilde zijn contract alleen handhaven als hij zich meteen liet opereren. Williamson weigerde. Hij ging liever met zijn vriendin naar Mexico.

Hij had niet veel in te pakken. Zijn huisgenoten waren al naar hun werk.

„Ja maar”, zeg ik.

Zijn advocaat begint nu te blozen, trommelt met zijn vingers op tafel, fluit een deuntje tussen zijn tanden.

„Ik begrijp best”, zeg ik, „dat een mens wel eens in zijn blootje wil rondlopen.”

De advocaat doet nu heel erg alsof hij zijn eigen oorkondes aan de muur achter mijn hoofd bestudeert.

„Vooral als je commercieel duiker bent”, zegt Williamson.

„Hoezo?”

„Wij kleden ons voortdurend uit waar iedereen bij is, het is niets bijzonders.”

„Maar is het voor commerciële duikers ook gewoon om helemaal naakt urenlang verhuisdozen in te pakken?”

„Ík vind het gewoon!”

Ik richt me tot zijn advocaat, die aan de zware kant is:

„Zou u dat doen?”

„Ik zou mijn eetlust onmiddellijk verliezen”, bloost Dickson Young.

Maar wat wij vinden, is eigenlijk het punt niet. Belangrijker is dat Eric Williamson die ochtend naakt geen voet buiten zijn eigen huis zette. En als hij de dozen uiteindelijk naar zijn gehuurde vrachtwagentje brengt, trekt hij netjes een broek aan. Daarna neemt hij een pauze en gaat hij even slapen.

Om tien uur schrikt hij wakker. Er staan vijf politieagenten rond zijn bed. Ze richten een Taser op hem, een stroomstootwapen, ze duwen hem overeind, slaan hem in de handboeien en slepen hem naar beneden voor een kruisverhoor.

„Ze vroegen alleen maar ‘Wat droeg je!? Wat droeg je!?”

Als de eerste schok zakt, heeft Williamson de tegenwoordigheid van geest te vragen hoe de agenten in zijn huis komen. Waar is hun arrestatiebevel?

Ze hebben geen arrestatiebevel. De vrouw die Williamson zag, is getrouwd met een politieman.

Ze nemen hem mee naar het bureau. Hij wordt gefotografeerd, ze nemen zijn vingerafdrukken en hij wordt in staat van beschuldiging gesteld wegens ‘indecent exposure’. Dat kan in Virginia een jaar gevangenisstraf opleveren.

Een paar dagen later staat het in de krant en giert het verhaal over internet. Overal wordt vermeld dat moeder en kind op weg waren naar een halte van de schoolbus. „Vanaf toen was ik pervers. Een naaktloper die zich aan kinderen wil laten zien.”

In Virginia is ‘obsceen vertoon van privédelen’ verboden op alle plekken ‘waar anderen aanwezig zijn’. Dat hoeft niet per se de openbare ruimte te zijn. Het kan ook om je eigen huis gaan. Doorslaggevend is wat je ‘bedoeling’ is.

Waarom loopt iemand bloot door zijn huis? Mijn laatste potloodventer zag ik een jaar of vijfentwintig geleden. Die stond op gezette tijden en nogal rolvast in een wapperende regenjas langs een route waar colonnes gillende Brabantse meisjes naar school fietsten: een duidelijk geval van bedoeling. Eric Williamson heeft niets van zo’n man. Hij zegt ook geen vrouw te hebben gezien.

Advocaat Dickson Young laat het huis zien, op Google Earth. Het is meer dan vrijstaand, er zijn zeeën van ruimten rondom. Er was geen enkele reden voor de vrouw om zo dicht langs het huis te lopen dat ze naar binnen kon kijken.

Of was het gluren? Dit lijkt wel een verhaal van Raymond Carver, giechel ik. Wie was er eigenlijk op wie uit?

De advocaat grijnst. Maar Eric Williamson is niet zo’n lezer. „Amerikanen hebben een verknipt idee van naaktheid”, zegt hij somber. „Wie naakt is wil seks. Dát denken ze.”