Fremdkörper

Vrienden zijn ze niet meer, maar ze houden elkaar wel in evenwicht in de ontreddering. En in de schunnige speculatie van bookmakers: wie sneuvelt eerst, Louis van Gaal of Ronald Koeman?

Beide coaches wankelen de winterstop tegemoet. Louis in München, Ronald in Alkmaar.

Deze week werden ze weer eens gekeeld in de smartelijke Europese vertoning van hun respectievelijke club.

Toevallig was ik in München en hoorde ik hoe de vox populi al afscheid heeft genomen van Van Gaal. Onder de karwats van Bild natuurlijk, maar ook deftige kranten als Die Welt en de Süddeutsche Zeitung haalden het fileermes boven. Ze spraken van Hollands onvermogen om zich in te leven in het ‘mystieke instinct’ Bayern München.

De Fremdkörper Louis van Gaal dus.

Zeg dat in Beieren en je weet: het komt niet meer goed.

Louis reageert voor zijn doen vrij gelaten op de tegenvallende resultaten en aanzwellende kritiek. De polemische drift blijft ingetoomd. Zelf zegt hij dat je bij een Europese topclub nooit weet hoe lang een sprookje duurt. „Maar het leven gaat voort.”

Het leven gaat voort… mysterieuze zin. Dat heeft hij in Nederland nooit gezegd, na een schrobbering. Het leek altijd of Louis nog aan het leven moest beginnen. Uiteraard in furieuze tegenspraak met het leven. Nou ja, leven? Met banderilla’s de criticasters te lijf. Telkens weer het gif van zich afslaan.

En nu dan zo’n kabbelend zinnetje als: het leven gaat voort.

Denk er een pijp bij en we hebben een gefiguurzaagde opa die vertelt over de Eerste Wereldoorlog. De gruwelen van mosterdgas…

Tja, dan lig je niet meer wakker van de Champions League. Laat staan van Mark van Bommel die weer eens een tegenstander uit de rug laat lopen.

Voetbadje, pantoffels, wollen ondergoed.

Misschien is Van Gaal ook slachtoffer van smetvrees. Daar zijn ze in Beieren goed in. München houdt er graag een aparte Kulturkampf op na. Tot in spijs en drank.

Een veel gehoorde klacht dezer dagen is: „Louis past niet bij ons.” Het ontbreekt hem aan de nederigheid van een vreemdeling. Te weinig privilegebewust. Of op zijn Hollands: te arrogant.

De laatste attitude reserveert de buikspreker van Bayern, Franz Beckenbauer, liever voor zichzelf. Jürgen Klinsmann was hem ook al te dandyachtig. Hij moest er binnen het jaar uit.

Een monument in Alkmaar is nog geen monument in München. Het zijn toch twee werelden. Misschien is dat Louis van Gaal in zijn ten hemel dansende testosteronspiegel ontgaan. En loopt hij nu tegen de almaar uitgestelde coup de vieux aan.

Der Alte, maar helaas met weinig liefde om zich heen.

In Alkmaar zie je Ronald Koeman ook zienderogen verouderen. De coach van AZ begint zelfs anders te lopen: achterwaarts knikje in de benen. Praten gaat ook moeizamer: hij kauwt op de woorden. De ogen zijn nog jong, maar het perpetuum mobile van vroeger is er niet meer. Alle speelsheid is weg.

In tegenstelling tot Van Gaal hangt Koeman geen schielijk ontslag boven het hoofd. Ook niet na de smadelijke nederlaag tegen Arsenal. Er valt natuurlijk nog weinig te ontslaan bij AZ. Directie, spelers en technische staf zijn gedoemd tot schurkpalen van elkaar. Als er nu nog een wegvalt, dondert het hele broze staketsel in elkaar.

Alleen is de vraag hoe lang Ronald Koeman zelf nog onder dat juk van eenzame opsluiting wil doorgaan. Hij was tenslotte ooit kandidaat bij Barcelona, en in het hijgerige voetbalwereldje is een reputatie gauw verkwanseld.

Al biedt Frank Rijkaard nog enige geruststelling: Frank degradeerde met Sparta en triomfeerde een jaar later met Barcelona.

Koeman zei laatst dat hij „zijn schaapjes op het droge heeft”. Een wat poldereske uitspraak, maar wel duidelijk: voor het geld hoeft hij niet bij AZ te blijven.

Maar hoe zit het met het plezier? Juist burgers die ‘binnen’ zijn, willen leut in het leven. Op zijn minst gezelligheid. En kom daar om in een stadion zonder naam.

Zomer is het ook nooit, in Alkmaar.

Louis en Ronald, toch iconen van het Nederlandse voetbal, hebben het zwaar. Terwijl de fans van Bayern „,Auf geht’s ihr Roten” scanderen, moet de hymnegevoelige Van Gaal stilletjes bidden voor meer blessuretijd.

Koeman weet niet wat bidden is en naar oude gezangen luistert hij ook niet.

Tribunes laten hem koud. Hij wil doelpunten zien, en juist dat doet AZ niet.

De heren moeten het verdomd koud hebben.