Yankees: arrogant en trots, maar wél de allerbesten

Na de rampjaren 2001-2008 winnen New York Yankees weer de World Series.

Half miljard dollar aan nieuwe aankopen was succes.

De New York Yankees zijn weer de New York Yankees: trotse en arrogante kampioenen in de oudste volkssport van Amerika. Woensdagavond won de honkbalclub uit de Bronx zijn 27ste titel met een 7-3 overwinning op de Philadelphia Phillies. De eindstand van de World Series: 4-2 voor de Yankees, in de best-of-seven serie wedstrijden.

Daarmee kwam een einde aan acht sportieve rampjaren (2001-2008) waarin de beroemdste sportclub ter wereld ‘droog’ stond, ondanks rituele financiële injecties waarvan andere clubs alleen maar kunnen dromen. Na vorig seizoen, toen de Yankees voor het eerst sinds mensenheugenis zelfs niet doordrongen tot de play-offs, smeet de familie Steinbrenner opnieuw met geld.

Bovenop de uitgave van 1,5 miljard dollar aan een nieuw stadion investeerden de clubeigenaars bijna een half miljard dollar in nieuwe spelers. Werpers CC Sabathia en A.J. Burnett en slagman Mark Teixeira leverden een grote bijdrage aan het kampioenschap, maar in de laatste wedstrijd eiste een andere speler de hoofdrol op. Held van de avond was de Japanner Hideki Matsui (35), een bescheiden veteraan met versleten knieën maar een machtige slagtechniek. Hij sloeg zes van de zeven punten van de Bronx Bombers binnen, inclusief een homerun. Matsui werd tevens uitgeroepen tot MVP, meest waardevolle speler van de World Series. Via een tolk sprak hij de woorden die iedereen wilde horen: „Ik houd van New York, ik houd van de Yankees, ik houd van de fans hier.” Matsui voegde eraan toe te hopen op contractverlenging.

Met de titel op zak valt een grote druk van de schouders van trainer Joe Girardi. Hij zou zijn ontslagen als de Yankees opnieuw niet waren doorgedrongen tot de play-offs. Nu zit hij vast in het zadel, ook al omdat de gok die hij in de World Series nam met zijn werpers goed uitpakte. Girardi besloot de finale van het seizoen te spelen met een rotatie van drie startende pitchers in plaats van de gebruikelijke vier. CC Sabathia, A.J. Burnett en veteraan Andy Pettitte begonnen hun tweede wedstrijd met een rustdag minder dan gebruikelijk. Dat is riskant, want een werpersarm heeft na een wedstrijd drie dagen rust nodig om weer op kracht te komen. In uitzonderlijke gevallen doen trainers een beroep op hun sterpitcher om met minder rust te spelen, maar een hele rotatie hieraan onderwerpen is uitzonderlijk.

Nauwelijks minder opgelucht dan Girardi is ster Alex Rodriguez. De speler met de bijnaam A-Rod begon dit jaar in mineur. De vorige trainer van de Yankees, Joe Torre, maakte hem belachelijk in een spraakmakend boek. Daarna erkende hij in het verleden steroïden te hebben gebruikt. En bij de voorbereiding op het seizoen raakte hij geblesseerd aan zijn heup, waardoor hij de seizoensstart miste. Menigeen vreesde dat hij deze tegenslagen sportief niet zou overleven, maar dat bleek te vroeg geoordeeld. Bij zijn terugkeer sloeg hij de eerste de beste bal meteen de tribune in. Tijdens het naseizoen rekende hij af met een ander vooroordeel: hij zou niet onder druk kunnen spelen. In drie wedstrijden tegen de Phillies leverde hij een belangrijk aandeel in de zege.

De Phillies toonden zich tijdens de World Series een waardig tegenstander van de Yankees. Voor het eerst in zes jaar duurde de seizoensfinale langer dan vijf wedstrijden. Werper Cliff Lee was met twee overwinningen bovendien de beste pitcher van beide teams.

Toch waren de Phillies minder sterk dan het team dat vorig jaar landskampioen werd. Twee werpers die zich in 2008 onderscheidden waren dit seizoen de weg kwijt. Starter Cole Hamels en closer Brad Lidge waren de helden van de vorige World Series, maar konden tegen de Yankees niet overtuigen. Hamels onderscheidde zich tijdens de World Series in negatieve zin, met zijn opmerking dat de finale wat hem betreft „niet snel genoeg voorbij kon zijn”.

Luister naar het clublied van de New York Yankees op nrcnext.nl/links