Trompet als smeerolie, in dienst van groepsgeluid

cd Jazz

Rob van de Wouw:Tunnelvision Embrace/Pias * * * *

Op de eerste solo-cd van trompettist Rob van de Wouw Reboot Your Soul spreidde hij in 2007 zijn dansbare jazz op een bed van funk, nu-classic soul en hiphopbeats. Toen bleek al hoezeer hij kaders hekelt. Behalve jazz omarmt hij pop, funk en soul, en zelfs uit het samenspelen met deejays kan hij iets te geks filteren.

Op de nieuwe plaat Tunnelvision werkt hij nauw samen met Mark de Clive-Lowe, een geboren Nieuw-Zeelander die met zijn innovatieve remixen en computerbeats vooral de Britse scene aanjaagt. En hoor: ook de nu-jazz van Van de Wouw krijgt er vleugels door. De toevoegingen van de danceproducer zijn rijke omlijstingen voor zwierig, melodieus en uitnodigend trompetspel.

Rob van de Wouw is geen speler die tot op het bot gaat. Zijn trompet staat vooral in dienst van het groepsgeluid, viel onlangs weer live in de Rotterdamse WATT te constateren. Hij jaagt of dwingt nergens nadrukkelijk – zijn noten zijn vooral de smeerolie over de verder plakkerige beats in een gruizige laag van Rhodes-akoorden en effecten.

Maar naast de computergestuurde beats vallen ook de consequent pakkende ritmes op van drummer Cyril Directie. Hij legt, met bassist Manuel Hugas, een mooie dubbele bodem met ritmische spanning neer, omlijst door moderne ambient-elementen. In de titeltrack ‘Tunnelvision’, schuurt de open melodielijn fijn langs de zompige elektronica en knellende effecten. Het gaat knap de diepte in. Daarnaast bevat ‘Members Only’ mooie tegenstellingen met zijn warmbloedige retrosounds en lekker doorzoemende bassen.

Amanda Kuyper