Nu-jazz met vleugels

cd Jazz

Rob van de Wouw: Tunnelvision (Embrace/Pias) * * * *

Elk jaar weer spuwen de conservatoria nieuwe jazzmusici uit. Met het hoofd nog vol muziektheorie trachten zij de studie om te zetten in klinkende munten. Maar wie naïef is over de beroepspraktijk, ondervindt snel genoeg dat optredens niet vanzelf komen. Hoe goed en lyrisch je ook je instrument beheerst.

Trompettist Rob van de Wouw, geboren in het Noord-Brabantse dorpje Esbeek en in 2003 afgestudeerd in Rotterdam, zag de risico’s op tijd. Met een aanstekelijk soort enthousiasme bracht hij zijn toekomst in kaart. Als student viel hij regelmatig in bij bands als Nueva Manteca en de Cubop City Bigband. Maar hij had meer ijzers in het vuur. Met trombonist Louk Boudesteijn en trompettist Martijn de Laat stond hij aan de wieg van het Rotterdams Jazz Orchestra en werd het Louk Boudesteijn/Rob van de Wouw Quintet opgericht. Daarnaast organiseerde hij twee jaar jams onder de naam Urban Jazz Sessions in de Rotterdamse club Rotown.

Op Van de Wouws eerste solo-cd Reboot Your Soul spreidde hij in 2007 zijn dansbare jazz op een bed van funk, nu-classic soul en hiphopbeats. Toen bleek al hoezeer hij kaders hekelt. Behalve jazz omarmt hij pop, funk en soul, en zelfs uit het samenspelen met deejays kan hij iets te geks filteren.

Op de nieuwe plaat Tunnelvision werkt hij nauw samen met Mark de Clive-Lowe, een geboren Nieuw-Zeelander die met zijn innovatieve remixen en computerbeats vooral de Britse scene aanjaagt. En hoor: ook de nu-jazz van Van de Wouw krijgt er vleugels door. De toevoegingen van de danceproducer zijn rijke omlijstingen voor zwierig, melodieus en uitnodigend trompetspel.

Rob van de Wouw is geen speler die tot op het bot gaat. Zijn trompet staat vooral in dienst van het groepsgeluid, viel onlangs weer live in de Rotterdamse WATT te constateren. Hij jaagt of dwingt nergens nadrukkelijk – zijn noten zijn vooral de smeerolie over de verder plakkerige beats in een gruizige laag van Rhodes-akoorden en effecten.

Maar naast de computergestuurde beats vallen ook de consequent pakkende ritmes op van drummer Cyril Directie. Hij legt, met bassist Manuel Hugas, een mooie dubbele bodem met ritmische spanning neer, omlijst door moderne ambient-elementen. In de titeltrack Tunnelvision, schuurt de open melodielijn fijn langs de zompige elektronica en knellende effecten. Het gaat knap de diepte in. Daarnaast bevat Members Only mooie tegenstellingen met zijn warmbloedige retrosounds en lekker doorzoemende bassen.