Lucht

Toen ik me vanmorgen in een stoel liet zakken bij de kapper die me is aanbevolen door de schoonheidsspecialiste waar ik terecht kwam via de mondhygiëniste die me was aangeraden door mijn tandarts, wist ik dat het einde zoek is.

Het is begonnen met een bezoek aan de huisarts, enkele maanden geleden. Ik wilde dat ze iets zou doen aan de rochelhoest van mijn baby. Dat zou vanzelf wel overgaan, meende ze. Ze tastte mijn rug af met een stethoscoop. Na twee, drie keer diep in- en uitademen, had ik astmatische bronchitis. Ik kreeg een pompje waarmee ik koude lucht in mijn longen kan spuiten, als ik het benauwd krijg.

Ik had het niet eerder benauwd gehad. Nu grijp ik regelmatig naar het pompje en spuit koude wolken in mijn longen. Het is alsof er een landschap opengaat in mijn borst, wanneer ik de lucht inadem. Rollende heuvels spreiden zich uit achter mijn borstkas en een frisse wind begint te waaien. In mijn hoofd ontstaat een kalmte. Het rustgevende effect is van korte duur. Na vijf, tien minuten krijg ik het benauwd, en verlang ik naar de volgende haal.

Omdat de huisarts zei dat ik veel moet bewegen, werd ik lid van een sportschool. Daar kreeg ik een personal trainer die vond dat een fysiotherapeut ‘zijn handen in mijn benen moest zetten’, toen ik klaagde over een zeurende pijn in mijn knieën.

De fysiotherapeut zag dat ik X-benen heb. Omdat mijn huisarts en mijn fysiotherapeut vonden dat ik speciale zooltjes moest laten maken om de scheefgroei van mijn grote teen tegen te gaan, loop ik nu op grote schoenen, de enige waar de harde zolen in passen die een podoloog mij heeft aangemeten. Het is alsof ik op eieren loop. De podoloog zegt dat dit went. Ik weet niet of ik hier aan wil wennen.

De podoloog zag dat mijn ene been een centimeter langer is dan het andere en heeft me op het hart gedrukt bij een manueeltherapeut langs te gaan.

Wanneer ik mijn agenda opensla, zie ik dat deze gevuld is met belangrijke afspraken ter voorkoming van mijn lichamelijk verval. Ik denk niet dat de verschillende experts overdrijven. Ik héb X-benen. Mijn ene been ís langer dan het andere. Ik voel me beter als ik drie keer per week sport. Maar als dit zo doorgaat heb ik nergens anders meer tijd voor.

Ik zou vandaag naar schilderijen van Sara van der Heide willen gaan kijken, bij Galerie Diana Stigter. Maar de fysiotherapeut gaat me speciale oefeningen voor mijn X-benen laten zien, en daarna moet ik conditietrainen in het zwembad. En vanmiddag moet ik naar de podoloog, om te laten controleren of ik wel de juiste schoenen heb gekocht voor de inlegzooltjes die hij heeft gemaakt.

Ik kan deze week niet naar de tentoonstelling van polaroids in Pump House Gallery, in Londen, met werk van Tim Braden, Walker Evans, Richard Hamilton en Michael Snow. Morgen heb ik een afspraak voor een longfunctieonderzoek in het Diagnostisch Centrum, en overmorgen moet ik naar de mondhygiëniste.

Van Michael Snow zag ik ooit een zwart-witfoto van een van zijn vingernagels, afgedrukt op groot formaat. De nagel was zo groot als een hoofd. Witte vlekken lagen wild als vlokken in een sneeuwstorm over de nagel verspreid.

Kalkgebrek, als ik me niet vergis. Daar zou hij eens naar moeten laten kijken.