Antichrist

Ook in de New York Times een bericht over ‘Antichrist’, de film van Lars van Trier, de cineast met het schuldcomplex. Ik zag van hem Breaking the waves met die belachelijke slotscène, de kerkklokken die de vrouwelijke hoofdfiguur in haar krankzinnige opofferingsgezindheid, vergeven en opnemen in de goddelijke genade. Kitsch vond ik het. Rare christelijke nonnenmentaliteit. De ultieme vernederingen die zij opzoekt.

Daarna Dogville: ook weer een vrouw die ver gaat in het zich opofferen, maar dan uiteindelijk gruwelijk wraak neemt. Ik begrijp dat de nieuwe film ook weer gaat over schuld. Het zoontje in een kitschscène: langzaam dwarrelt hij naar beneden, de dood tegemoet, terwijl zijn moeder heftig aan het neuken is. En daarna de gruwelijke wraak op de therapeut, haar man.

Ik ga de film niet bekijken. Ik las Barnas, Starik en De Coster (Cultureel Supplement, 23 oktober). Hun reacties waren, denk ik, interessanter dan de film. Je zou kunnen zeggen: een film die dat bewerkstelligt, is de moeite van het bekijken waard. Maar ik ken nu wel de groezelige trauma’s van Lars von Trier, zijn middeleeuws zondebesef. Zijn kitscherige beeldentaal zal me alleen maar ergeren.