Spannend drankduel in Deense westernvariant

Terribly Happy

Regie: Henrik Ruben Genz. Met: Jakob Cedergren, Lene Maria Christensen, Kim Bodnia, Lars Brygmann. In: 4 bioscopen. * * *

Een kort dialoogje tussen de norse politieagent Robert en een collega maakt duidelijk dat Robert niet geheel vrijwillig vanuit Kopenhagen naar een gehucht in Jutland is gestuurd. Visueel heeft de Deense regisseur Henrik Ruben Genz dan al duidelijk gemaakt dat Terribly Happy een variant op de western gaat worden.

Hij toont ons fraai gefotografeerde vistas van het kale, vlakke landschap, vol vieze modder en verraderlijk drijfzand. De composities zijn onwrikbaar. Net zoals Robert, de eenzame cowboy die aankomt in een onbekende en vijandige omgeving.

De genreregels vereisen dat hij orde op zaken stelt in het dorp, waar de stugge bewoners het liefst in de plaatselijke variant van de aloude saloon zitten. Als Robert daar voor het eerst binnen komt, valt er een ijzige stilte. Gelach volgt als hij een mineraalwater bestelt.

In westerns zijn slechteriken te herkennen aan hun kleding en gedrag. Die conventie neemt Genz ook gretig over. Zo draagt de zwijgzame Jørgen zwarte kleding en heeft hij een Stetson-cowboyhoed. Robert verneemt dat Jørgen het hele dorp in zijn greep heeft en bovendien zijn vrouw – zij is de vrouw in nood die door de held gered moet worden – soms slaat. Een klassieke schurk die subiet achter slot en grendel moet.

Stiekem hebben Robert en Jørgen natuurlijk meer gemeen dan hun lief is. Hun onderlinge machtsstrijd leidt op driekwart van de film tot een fraaie variatie op de shoot-out uit de western: in de kroeg dagen ze elkaar uit tot een drankgelag, dat door Genz als een duel wordt gefilmd. Met een spannende opbouw, steeds ritmischer wordende montage en scheve camerahoeken die benadrukken dat Robert niet meer zo rechtlijnig is als aan het begin van de film. Toen waren de composities nog kaarsrecht. Wat is er in de tussentijd gebeurd?

Terribly Happy, de Deense inzending voor de Oscar voor beste buitenlandse film, is erg sterk in het neerzetten van een dreigende, naargeestige sfeer, maar de afwikkeling heeft iets voorspelbaars, hoewel het is gebaseerd op een echt verhaal. De speelse en consequente manier waarop regisseur Genz verwijst en varieert op westernconventies maakt de film echter toch bovengemiddeld.

André Waardenburg