Solo-cd Strokes-zanger ideeënrijk

De leden van The Strokes, ooit aanvoerders van de ‘new rock explosion’ maakten allen eigen cd’s. Deze week verscheen de langverwachte solo-cd van zanger Julian Casablancas.

The Strokes zijn een tragisch geval. De band uit New York brak in 2001 door met de felle retro-liedjes van de debuut-cd Is This It en werd uitgeroepen tot aanvoerder van de ‘new rock explosion’.

Dit succesdebuut kreeg echter nooit een waardige opvolger. Na twee pogingen (Room On Fire uit 2003, en First Impressions Of Earth, 2006) bleek dat de vijf muzikanten steeds iets nieuws probeerden, nooit echter haalden ze het niveau van hun debuut. En inmiddels zijn ze in populariteit voorbij gestreefd door voormalige geestverwanten als Kings Of Leon en White Stripes.

De afgelopen jaren was het stil rond de band. De Strokes-leden, bassist Nikolai Fraiture, gitarist Albert Hammond Jr., en drummer Fab Moretti, brachten elk hun eigen cd’s uit. Maar deze week verscheen de solo-cd waarnaar het meest werd uitgekeken, van zanger Julian Casablancas. Het 31-jarige brein achter de nummers van The Strokes liet onlangs weten dat de verhoudingen binnen de groep hem benauwden. Casablancas’ ingevingen zouden soms buiten ‘het concept’ van de band vallen.

Die andere ideeën gebruikte hij dus voor zijn solo-cd, Phrazes For The Young, waarop Casablancas losser, vreemder en persoonlijker klinkt. Voor het eerst speelt Casablancas instrumenten, en zo te horen had hij vooral plezier in het bespelen van de schel klinkende keyboards, die doen denken aan ‘Euro Disco’ en het Casio-tijdperk. Die gierende tonen zitten ingeklemd tussen typisch Strokes-gitaren - fel en snel - en swingend op het ritme van de jachtige stad.

Ze krijgen een geruststellend effect door Casablancas’ vrolijke manier van zingen, waarin voor het eerst zelfs een disco-uitroep (‘Oeiw!’) past, in de single 11th Dimension. Casablancas liet ook andere liedvormen toe, zoals de langzame soul van 4 Chords Of The Apocalypse, waarin Casablancas de emoties uit zijn stem wringt als was hij Solomon Burke. En het epische Ludlow St., met esoterische klanken, doet denken aan een Eno/Bowie-track.

Anders dan bij The Strokes spreekt Casablancas zich nu wel uit over de bedoeling van zijn teksten. Zo slaat de titel, Phrazes For The Young, op de ‘verkwisting van kennis’, die naar zijn zeggen ‘niet goed van generatie op generatie wordt overgedragen’. Hij ontleende zijn ideeën onder meer aan de stevige boekwerken Analecten van Confucius en Phrazes And Philosophies For The Young van Oscar Wilde. Wat niet wil zeggen dat Casablancas hoogdravend klinkt, getuige zijn woorden in Out Of The Blue: ‘Yes I’m going to hell in a leather jacket/ at least I’ll be in another world while you’re pissing on my casket.’

Afgezien van de banale gitaarsolo in Glass, en het feit dat alle nummer meer dan vier minuten duren, wat voor sommigen overdadig is, is dit een ideeënrijke solo-cd geworden. Er schijnt op dit moment weer te worden gewerkt aan een nieuwe cd van The Strokes zelf. Als Casablancas zijn lossere stijl daarop gaat doorvoeren, zijn de voortekenen gunstig.