Na het doemscenario komt de oplossing

Alternatief energiegebruik is van groot belang om de klimaatverandering tegen te gaan, aldus Al Gore.

Maar het allerbelangrijkste, zegt hij, is politieke wil.

Het wordt niet gemakkelijk, waarschuwt Al Gore in zijn nieuwe boek Our Choice. „Maar als we in staat zijn de keuze te maken om de klimaatcrisis op te lossen, dan twijfel ik er niet aan dat het ons kan en zal lukken.”

Dinsdag lanceerde Gore, voormalig Amerikaans vicepresident, het vervolg op zijn boek An Inconvenient Truth, waarin het klimaatprobleem centraal stond. In zijn nieuwe boek, gedrukt op gerecycled papier, gaat het om de oplossingen. Gore organiseerde in de drieënhalf jaar na zijn vorige boek een dertigtal Solution Summits, waarin hij met vooraanstaande wetenschappers van gedachten wisselde. Het resultaat is een uitvoerig en van foto’s voorzien overzicht van de mogelijkheden de CO2-uitstoot van de wereld te beperken en de problemen die daarbij rijzen.

Die mogelijkheden zijn er, zegt Gore, en ze zijn veelbelovend. Hij loopt het rijtje af: energie van de zon, wind en aardwarmte. Andere methoden om het CO2-probleem op te lossen behandelt Gore ook, maar hij ziet er weinig in: de opslag van CO2 is nog lang niet levensvatbaar, de inzet van biobrandstoffen kan maar zeer beperkt helpen en kernenergie verkeert in een langdurige impasse. Het zal dus van de inzet van de zon, wind en aardwarmte moeten komen, zegt Gore. Een belasting op koolstofhoudende brandstoffen zal daarbij helpen, meent hij.

Maar het belangrijkste, benadrukt Gore keer op keer, is de politieke wil. Het gaat om meer dan dubbele ramen en betere lampen, de mensheid staat voor de keuze om „als soort” een „collectieve beslissing” te nemen. Zij zal de ruimdenkendheid moeten opbrengen om verder te kijken dan de eigen levensverwachting. Niet eenvoudig voor mensen, die in hun evolutie vooral hun capaciteiten om snel en op korte termijn te handelen hebben ontwikkeld. Maar de Europese kathedraalbouwers geven ons hoop, zegt Gore. Die waren immers wél in staat aan iets te bouwen waarvan latere generaties konden profiteren.

Uitvoerig staat Gore stil bij de tegenstand waarop iedere Amerikaan kan rekenen die tornt aan de belangen van de olie-industrie. Hij wijdt bittere woorden aan de door de industrie gesubsidieerde campagnes om de verwarring over het broeikaseffect aan te wakkeren.

Meteen kreeg Gore ook zelf te maken met de hechte verknoping van economie en CO2. Gore is mede-eigenaar van een bedrijf dat geld steekt in hightechbedrijven. Eén van die bedrijven, Silver Spring Networks, boekte vorige week een groot succes toen het ministerie van Energie besloot flink te investeren in de ‘slimme netwerken’ waaraan het werkt. Het geld dat de firma van Gore erin stak, zal daarom flink renderen. Reden voor de geharnaste tegenstanders van Gore om hem vast als de eerste ‘koolstofmiljardair’ af te schilderen.

De Republikeinse afgevaardigde Marsha Blackburn vroeg zich af of Gore niet persoonlijk profiteerde van de maatregelen waarop hij aandringt. Gores verweer was dat hij alleen maar in overeenstemming met zijn eigen overtuiging handelt en dat hij iedereen aanraadt hetzelfde te doen: „I am simply putting my money where my mouth is.”