God Save the Queen

Iedere ochtend zeg ik tegen mijn lief: „Nu is ze dood. Ik voel het gewoon. Koningin Fabiola is niet meer.” Ik sla de krant open en inderdaad, ze is weer doodverklaard. Voor even. Om zekerheid te hebben zal ik zelf haar koninklijke pols moeten gaan voelen en vaststellen dat haar blauw bloed stilstaat. In de Belgische pers wordt Fabiola namelijk met de regelmaat van een Fidel Castro doodverklaard. De nationale televisie-omroep VRT startte deze trend en de kranten volgden één na één. Onlangs was het de beurt aan de krant De Morgen om te berichten: ‘De last van weer een longontsteking werd de oude koningin uiteindelijk fataal.’ Fabi lacht zich kapot en steekt er nog eentje op. Haar schrijven ze niet zomaar dood.

Het Belgisch koningshuis is de crème die de twee landsdelen van de Prince-koek België aaneenmetselt. Ik ben niet dol op Prince-koeken. Toch heb ik een zwak voor sweetie Fabiola. Op mijn elfde ontmoette ik haar. De koninklijke familie kwam de stadsschouwburg bezichtigen terwijl enkele kindjes, onder wie ik, onze talenten mochten tentoonspreiden in de schouwburghal. Wij, vrije kunstenaars in een vrije wereld, mochten tekenen wat we wilden. Prompt begon ik, stouterik, met mijn waterverfjes een karikatuur van koningin Fabiola te penselen. Beledigen om te flatteren, dat was mijn bedoeling. Op zich een makkie: het koninginnekapsel was werkelijk een mesthoop, haar wangen waren echt ingevallen. En dan die uitgetrokken mond, die lel onder de kin: de gelijkenis was treffend. Het compliment compleet. Het koninklijke gevolg kwam voorbij. Bij mijn tekening hield de koningin haar hofhouding staande. Het was alsof ze in de spiegel keek, zo indringend was haar blik. Ik viel haast flauw van trots. En toen sprak zij de heerlijke woorden: „Wat een mooie hond. Een wijfje blijkbaar.” En: „Is het een pitbull? Gevaarlijke soort he.”

Ik was zo van slag door het lef van de koningin dat ik niets kon zeggen maar wel mijn hart openzette voor deze wonderlijke vrouw die niet te beroerd was om zichzelf in de beste rapperstraditie een bitch te noemen en die trouwens met de jaren een nog stoerder wijf is geworden. Onlangs dreigde een man dat hij haar met een kruisboog zou neerschieten op de nationale feestdag. Vanaf de tribune zwaaide Fabiola lustig naar het publiek en uit haar tas haalde ze een appel tevoorschijn, om te zeggen: Kom maar op, mislukt Willempje Tell!

Fabi is iedereen te slim af. Zij is koningin én nar. Op stille dagen hoort het volk haar van Laken tot op de hoogste berg van ons land, Botrange, lachen. Ik durf te wedden dat zij het vertikt te sterven vooraleer CNN zich eerst nog drie keer vergist over haar dood.