Wat doen we als het die Belg wordt?

Op dat CDA-congres van afgelopen weekend werd ook aan Doekle Terpstra gevraagd of Balkenende niet eigenlijk in Nederland moest blijven.

‘Blijven!?’, riep de voorzitter van de HBO-raad alsof hem een ontuchtige keuze werd voorgelegd. ‘Hij wordt niet de nieuwe burgemeester van Appelscha, hoor, hij wordt president van Europa, en zal straks met andere leiders moeten confereren over wereldproblemen!‘

Toen hij nog van de christelijke vakbond was is het me nooit zo opgevallen, maar wat is dat toch een ontzettende oliekoek, die man. En daar vertrouwt Nederland jaarlijks enige honderdduizenden jonge mensen aan toe.

De media wisten nog niet van Van Rompuy. Op topsterkte waren ze dus naar Utrecht gekomen voor exclusief nieuws. Nog geen telefoontje van Angela Merkel binnengekomen? Wat vond Lubbers er van? Werkt Maxime zich al in? Waarom wilde Van Agt nou niks zeggen? Beetje kleintjes van Van den Broek dat Jan Peter wat hem betreft zou moeten weigeren. Jaloers?

Als Nederland kans denkt te zien om op enigerlei terrein een internationaal woordje mee te spreken, verandert de journalistiek onmiddellijk in sportjournalistiek.

Kunt u zich kardinaal Willebrands nog herinneren? In 1978 wist iedereen al dat hij Paulus VI zou opvolgen. De details zijn me ontgaan, maar er circuleerden lijstjes met namen van tientallen conclaafgangers die onze landgenoot als nieuwe paus tipten. Het werd Johannes Paulus I, de lacher. Zat er een complot achter de omstandigheid dat die al na 33 pontificale dagen overleed? Nog in hetzelfde jaar moest Willebrands wéér naar Rome. Nu kon het eigenlijk niet meer misgaan. Meer dan honderd kardinalen (allemaal in bijna één ruimte eten, bidden, slapen, zweten, overleggen) zouden Johannes ditmaal op hun knieën hebben gesmeekt om hun Heilige Vader te worden, maar Willebrands – eigenwijs – hield staande dat Woytila beter was. En zo werd het de Pool.

Dagenlang Ajax-Feyenoord-proza op de kerkpagina.

Tot aan Hervormingsdag zat Balkenende nog op rozen, maar de dag na Allerzielen doe ik zoals gewoonlijk het 1-uur-journaal van de Vlamingen aan, en Van Rompuy blijkt verdomme ineens met stip binnengekomen!

Iemand ooit van Van Rompuy gehoord? Ja, ik wel, omdat ik nou eenmaal een Belgiëjunk ben, en ’m vaak beledigd heb zien worden door Filip de Winter. Dan zegt hij met z’n zuinige mondje nooit wat terug, want als het om de aanpak van politieke onderwerelden gaat, kan Nederland nog veel van ’m leren.

Maar moet zo iemand nou de droombaan van Jan Peter bederven? Wat me opviel, en in zekere zin ook ongerust maakte, was de laconieke manier waarop het nieuws in de Belgische media werd gebracht. Nergens speculaties als over een Belgische paus, geen spoor van Anderlecht-Standard-opwinding, nauwelijks iets dat in de buurt kon komen van Doekle Terpstra’s begeestering – gewoon nieuws tussen ander nieuws. Waren ze zó zeker? Of kan het ze niet schelen als het toch weer een Pool zou worden?

‘Er is consensus rond Van Rompuy’s naam’, zou een anonieme diplomaat tegen het Franse persbureau AFP hebben gezegd. Dat heb ik een anonieme diplomaat, tegen welk persbureau dan ook, nog nooit over de naam van Balkenende horen zeggen.

In de sportjournalistiek wordt de steun voor de vermoedelijke verliezer dan stapje voor stapje teruggenomen. Balkenende inspireert niet. Hoe kun je iemand die op Harry Potter lijkt nou president van de EU maken? Z’n Duits gáát, maar z’n Frans is belabberd: als Sarkozy hem ziet aankomen, grijpt hij al naar z’n Ohropax. In het oosten hebben ze hem trouwens nooit zien zitten. En welk conclaaf zou ooit zo gek zijn geweest om witte rook te maken voor kardinaal Willebrands?

Zo zitten we straks met iemand die na deze afgang natuurlijk niet meer terug kan naar het Torentje. Wat dan?

Burgemeester van Appelscha, lijkt me.

Jan Blokker