Great Balls of Fire

Mijn fascinatie voor ballen is begonnen toen ik bij een kip zat te wachten tot er een ei uitkwam. Als kind kon ik daar uren zitten dromen, vertellen, masseren en opvangen. Ze zeggen weleens dat vissers mensen zijn die heel rustig zijn en geen stress hebben, maar ik kan je verzekeren dat dit ook opgaat voor kip-sitters. Mijn kindertijd was heerlijk zorgeloos. Tot mijn zevende heb ik op Retteketet, mijn mooie zwarte Engelse kipje, ge-kipsit. Ieder ei dat uit haar kwam, werd met veel liefde onthaald en verwelkomd in de warmte van mijn armen. Iedere vakantiedag, iedere zon- en feestdag, heb ik naast Retteketet doorgebracht. Wij hadden daar alle twee veel plezier aan. Voor mij was de vraag wanneer haar ei ging vallen en hoe snel ik erbij zou zijn, uiteraard voor het viel en brak. Met de hand op het hart kan ik zeggen dat er nooit één ei in mijn aanwezigheid gebroken is. Nooit.

Maar na een tijdje wil je toch meer. Een uitstekende visser wil ook niet in een goudvisaquarium blijven vissen, toch? Een traag vallend ei was voor mij op den duur werkelijk te gemakkelijk. De uitdaging was eraf. Ik wist gewoonweg dat Retteketet een ei zou leggen en dat zoiets wel een paar uur in beslag kan nemen. Als ik heel eerlijk ben en dat ben ik ook, moet ik toegeven dat het poepgaatje van Retteketet al openging ruim voor zij haar ei legde. Dus qua anticipatie kon dat wel tellen. En toen Retteketet ten slotte te oud werd om nog kalk te produceren en de eieren van die winderige ballonnetjes werden, gevuld met een dooier en eiwit, was de lol er voor mij ook af. I can tell you that.

En dus daarom – ik kom nu langzaam tot de essentie van mijn betoog – dacht ik op een dag: ik wil er meer en vooral sneller. Ik wil nieuwe uitdagingen, ik wil werelden zien, ik wil van mijn hobby op zon- en feestdagen mijn beroep maken. En ja, nu sta ik hier voor jullie en denk ik eerlijk gezegd dat ik wel kan zeggen dat ik uitermate geschikt ben voor wat ik doe. Zal ik jullie anders ook nog een spreidstand tonen, een tennisracket kapotslaan of de scheidsrechter uitkafferen? Want dat kan ik ook allemaal. Maar nee, inderdaad, jullie hebben gelijk, dat doet niet echt ter zake. Desalniettemin, beste tennisliefhebbers, dat huppelende meisje dat jullie zo energiek en onzichtbaar mogelijk van links naar rechts en terug zien sprinten, dat ballenmeisje ben ik. Ik heb van mijn hobby mijn beroep kunnen maken. Hoe zit dat bij jullie?

De Vlaamse auteur Saskia de Coster vervangt de komende weken Aaf Brandt Corstius, die met zwangerschapsverlof is.