Te beluisteren in volgorde, niet als losse nummers

cd pop****

Darker My Love: 2 Dangerbird/ PIAS

Het popalbum is ten dode opgeschreven, wist producer/muzikant Brian Eno al een paar jaar geleden te melden. Downloaden van losse nummers en de shufflefunctie op spelers hebben ervoor gezorgd dat we fragmentarischer naar popmuziek zijn gaan luisteren.

Des te verheugender is het, wanneer zich een ouderwets album aandient dat zich niet straffeloos in stukjes laat hakken. Het tweede album van de Amerikaanse groep Darker My Love is er zo een, gestoken in een foeilelijke hoes maar met muziek die in elf nummers een mooie spanningsboog bouwt. De groep uit Los Angeles herinnert aan zweverige psychedelische rock uit de sixties, maar heeft ook raakpunten met Kasabian, Spiritualized en The Jesus And Mary Chain.

Openingsnummer ‘Northern soul’ zuigt je binnen met een snerpende draaikolkmelodie. Na het bezwerende popliedje ‘Two ways out’ en de dronken geluidsorgie waarin ‘Pale sun’ ontaardt, wordt het album gaandeweg steeds orkestraler. Betoverde violen en omfloerste zang maken ‘All the hurry & wait’ tot een geestverruimende luisterervaring, waarna ‘Talking words’ rockt als een kudde op hol geslagen tuinkabouters en ‘Immediate undertaking’ weer zachtjes op aarde landt. Los van elkaar maken de nummers veel minder indruk dan in volgorde, en zo levert Darker My Love het perfecte alternatief voor de paddotrip waar deze muzikanten tijdens het creatieve proces bij zweren.

JAN VOLLAARD