Nee zeggen

Op zaterdagochtend werd ik net niet uit, maar wel in mijn bed gebeld door een vriendin die ik te weinig zie omdat ze honderdvijftig kilometer verderop woont. Ze moest die dag in mijn stad zijn. Had ik zin om koffie te drinken?

Nee, absoluut niet. Het was het eerste weekeinde in weken dat ik geen enkele afspraak had. Op zulke weekeinden kan ik me enorm verheugen. Beetje kranten lezen, het huis opruimen, een paar keer per dag ontbijten, en verder maar kijken wat er op mijn pad komt. Of op tv. En nee, mensen zijn niet welkom, want ik wil energie bijtanken.

Een tijdje geleden sprak ik antropoloog Helen Fisher over haar partnerkeuzeboek Waarom hij? Waarom zij?, waar een mooie passage over extraversie en introversie in staat.

Veel mensen hebben een verkeerd idee over die begrippen, vertelde Helen Fisher. Ze denken dat extraverte mensen nogal luidruchtig zijn en introverte mensen de meer stille types. Maar daar gaat het niet om, zei ze: het gaat om waar mensen hun energie vandaan halen.

Extraverte mensen halen hun energie uit andere mensen, uit gezellig samen zijn, en introverte mensen uit alleen zijn.

„Een vriendin van mij krijgt energie van feestjes”, vertelde ze. „En ik vind feestjes zelf ook leuk. Maar als ik thuiskom ben ik altijd doodmoe. Dan moet ik weer opladen.”

Fisher praatte honderduit; ze is geen vrouw die een introverte indruk maakt op de manier waarop we dat woord meestal begrijpen. Maar ze is wél introvert, vertelde ze.

Het probleem is: zeg maar eens ‘nee, ik heb nu geen zin om je te zien, ik heb al zó veel mensen gezien de laatste tijd’ – zonder dat die ander zich afgewezen voelt. Het gaat tegen alle sociale normen in. De ongeschreven regel is dat vrienden zien altijd leuk is. Alsof je een cadeautje krijgt.

Dus zonder Fisher had ik vast weer ‘ja, leuk!’ tegen mijn vriendin gezegd. Nu had ik een prettig rustig weekeinde.

Ik zoek alleen nog een manier om ‘nee’ te zeggen waardoor ik me geen volslagen idioot voel. Misschien is hier nou de smoes voor uitgevonden.

Ellen de Bruin