Hoe dacht Hitler over de AOW?

Je hoort wel eens mensen klagen dat je op de Nederlandse televisie steeds dezelfde mensen ziet. Erger lijkt me dat ze steeds hetzelfde zeggen. Gisteren moest het gaan over de stand van zaken vijf jaar na de moord op Theo van Gogh. Je zou gedacht hebben dat het na zo’n tijd mogelijk moest zijn om met afstand naar de gebeurtenissen van toen te kijken – het tijdperk Ayaan, zeg maar – en vervolgens in kaart te brengen hoe de zaken er nu voorstaan. Dream on.

Bij Schepper & Co werd vastgesteld dat het triest was dat er zo weinig mensen naar de herdenking van Van Gogh waren gekomen, want je moest tegenwoordig echt wel oppassen met religiekritiek. Bij Editie NL ging het over de vraag of Wilders extreem rechts was en na wat beelden van een schreeuwende Hitler mocht Ronny Naftaniel vaststellen dat die vergelijking echt niet opging omdat Wilders tegen de verhoging van de AOW-leeftijd is (ik weet niet hoe Hitler over deze kwestie dacht).

De discussie bij Nova verzandde in het overbekende gehakketak. Marco Pastors, geprikkeld door de lage score van Leefbaar Rotterdam in de polls, had besloten dat niemand hem het woord zou ontnemen. Het ging, net als vijf jaar geleden, over die ellendige minderheid van moslims die maar niet wil integreren, maar vooral weer over demoniseren: de hetze tegen Pim was hetzelfde als de hetze tegen Geert.

Mag ik een voorspelling doen? Straks, wanneer Geert Wilders voor de rechter moet verschijnen, gaan we het weer avondenlang hebben over de vrijheid van meningsuiting – en of die misschien ook grenzen kent. Hans Teeuwen en Theodor Holman zullen dan verrassende inzichten aandragen en met een beetje geluk vinden ze in Hilversum een verdwaasde imam die beweert dat wie roept dat de Profeet eens keihard van achteren genomen zou moeten worden, bij zonsondergang gestenigd dient te worden – jammer, maar zo staat het nu eenmaal in de Koran.

Met de maatschappelijke werkelijkheid heeft het, ben ik bang, niets te maken.

Ook over Van Gogh zelf niets nieuws. Vijf jaar na de moord wil niemand zich meer bezeren aan de scherpe kanten van zijn persoon, dus werd de stand onbekommerd op neutraal gezet. Omroep Human vertoonde een documentaire van Maartje Nevejan, afkomstig van Van Goghs vaste producent, waaruit bleek wat voor fijne vent Theo was. Die documentaire bestond louter uit beelden van een poezelige Van Gogh zelf – wat wel weer het voordeel had dat geen van zijn vrienden aan het woord kwam.

Beschouwen en debatteren, ach Hilversum.