Ilse DeLange heeft meer pit dan haar liedjes

Pop Ilse DeLange. Gehoord: Melkweg/Max, Amsterdam. Herhaling: 2/11 Paradiso, Amsterdam; 13/11 De Waerdse Tempel, Heerhugowaard; Inl: ilsedelange.com***

Van veraf is Ilse DeLange een vrolijke zangeres met een wilde bos haar die energiek heen en weer loopt en nu en dan een akoestische gitaar ter hand neemt. Van dichtbij blijkt DeLange onder haar pony een licht maniakale uitdrukking te hebben, waardoor de luchtige en aangepaste indruk die ze op het eerste gezicht wekt in een ander licht komt te staan. Ze schiet heen en weer tussen haar muzikanten om ze aan te vuren, rolt met haar ogen en zingt met wijdopen mond haar hits.

Dat DeLange zo goed te bestuderen valt, is te danken aan het overzichtelijke formaat van de zalen waarin ze haar ‘clubtour’ houdt. De zangeres uit Almelo kan tegenwoordig ook Ahoy’ vullen, maar speelt in zalen voor zo’n duizend man. Gisteravond, bij de première in de Melkweg/Max, in Amsterdam, werd de stemming op het podium steeds intenser. De muzikanten speelden uitgebreide gitaarsolo’s en mooie akoestische versies van een paar liedjes. Met de hele band, inclusief twee achtergrondzangeressen achter één microfoon. DeLanges stem is dun maar soepel en heeft soms een hees effect, alsof er een scherfje af is.

Ilse DeLanges carrière heeft overeenkomsten met die van Anouk. Beide popdiva’s zaten op een bepaald moment in hun loopbaan op een dood spoor, om daarna juist gesterkt en des te succesvoller terug te komen. Ilse DeLange, die in 1998 voorspoedig debuteerde met de cd World Of Hurt, had in 2004 zelfs geen platencontract. Het was haar eerstvolgende cd, The Great Escape (2006), uitgekomen bij een nieuwe platenmaatschappij, waarmee ze een sprong voorwaarts maakte: zowel in stijl als in publieke erkenning. Op haar laatste twee cd’s – in 2008 volgde Incredible – zijn de liedjes op de country-traditie gebaseerd, maar met een popbenadering uitgewerkt.

Nummers als Miracle, Puzzle Me en Incredible worden live subtiel gespeeld door haar vijf muzikanten, met wisselende arrangementen en voldoende lucht voor iedereen om gehoord te kunnen worden, en DeLange zong met gevoel. Toch is een aantal nummers uit het repertoire lijziger dan je zou wensen en drong na anderhalf uur het idee zich op: DeLange heeft meer pit dan haar liedjes.