Over water lopen

Waar: Dwars over de Ankeveense Plassen. Combinatie van Trekvogelpad (LAW 2) en Floris V-pad (LAW 1-3)

Afstand: 13,5 km

Water en grond houden gelijke hoogte. Aan de ene kant van de graskade is de plas een plaat golfijzer – daar komt de zon kracht tekort. Aan de andere kant legt het licht grijs satijn over het wiegelende water. De golfjes glijden snel voorbij, want het waait. Niet hard, wel venijnig. „Maandagmiddagweer” definieert man ondoorgrondelijk.

De Dammerkade laat de wandelaar over het water lopen. Gekortwiekt riet en ranke bomen stellen grenzen aan de grond. Er zijn elzen met katjes als lange oorbellen. Aan de zachte berken tekenen restanten goudgeel blad de contouren van verloren kruinen.

Tussen de donderwolken baant zich blauw. De zon wringt zich naar voren. Takken werpen schaduwtjes. De regen gaat dunnetjes door, daar niet van, maar een aalscholver spreidt vast zijn vleugels om ze te drogen. Hij zit op een van de paaltjes die net boven het water van de Ankeveense plassen uitsteken. Voor en achter hem zitten zijn collega’s; elk op een eigen paaltje, ieder met de snavel dezelfde kant uit. Hun profielen echoën elkaar. Twee op het water slapende zwanen, witte bonken zonder kop of staart, dromen denkelijk van een wieg.

Ik raap het wikkel van een droptoffee op en beroof daarmee een bruine kever van zijn afdak. Hij vliegt weg en ik vind hem zielig.

Via Ankeveen, waar twee ooievaars knieknikkend over een landje lopen en demonstratief het geloer van een grijze poes negeren, keren we om voor het pad terug. Ook over de plassen, ook smal en ook recht zo die gaat. Hetzelfde als de Dammerkade?

Nee, heel anders. Na een eentonig graslandstukje (alhoewel, dat snoer lakenvelders die in de plotseling stevige regen achter elkaar aan lopen, is spectaculair) volgt een intiem pad over het water dat zich verbergt achter dicht struikgewas en goudgerande eikjes. In de plassen in grind en zand hecht afgevallen blad zich hoopvol aan de weerspiegeling van takken. Jonge futen duiken, ze vangen vis tussen het waterlelieblad. Dat ligt niet plat. De wind blies eronder, het maakte slagzij. Het zonk niet, en lijkt een kleine zeilvloot.

Joyce Roodnat

Informatie, routekaartje, gps-punten en foto’s via www.nrc.nl/nrcweekblad