De Laura Dekker Show

Het ballonjongetje uit Colorado voer niet echt in het bakje onder de ballon, zoals zijn vader had beweerd. Het zeilmeisje uit de Betuwe gaat wel degelijk scheep voor een solotocht rond de wereld, als het aan haar vader ligt.

De vader van het ballonjongetje mikte op een televisieshow voor zijn gezin. De vader van het zeilmeisje mikt op een record: zijn nu veertienjarige dochter Laura Dekker moet de jongste zijn die ooit solo een wereldreis per zeilschip volbracht.

Dekker is vastbesloten. Ze kan bogen op grote wilskracht en houdt buitensporig veel van de zeilsport. Zo’n meisje mag je niet fnuiken in haar ambitie – dat is kort samengevat de argumentatie waarmee de voorstanders de tegenwerpingen wegblazen op het gebied van leerplicht, psychologische ontwikkeling en gebrek aan zowel praktische als levenservaring.

In het proces dat ervan kwam heeft de rechtbank haar twijfels uitgesproken, maar desondanks bepaald dat Laura Dekker slechts tot 1 juli 2010 onder toezicht van Bureau Jeugdzorg zal staan. Het pad voor die uitspraak leek geëffend door het meisje zelf. In het Jeugdjournaal zei ze dat ze haar schooljaar wil afmaken voor ze vertrekt. Als ze in juli scheep gaat, kan ze nog altijd het staande record van de jongste solozeiler met enkele maanden breken. Want een record is altijd mooier dan zomaar een bijzondere prestatie, en aanleiding voor meer publiciteit.

Een begaafd kind is een uitkomst, voor ouders met ambities op hetzelfde vlak. En niet minder voor op rendement beluste entertainmentfabrieken: niet voor niets hield het oude Hollywood zijn kindsterren als Shirley Temple en Judy Garland zo lang mogelijk klein: twinkle, twinkle little star, but don’t have sex or take the car.

Dekkers is inmiddels nog maar ten dele een sporter, ze wordt meer en meer een mediaster. Zelfs de rechtbank kwam tegemoet aan de mediabelangstelling door de volledige uitspraak ook via internet te publiceren. Zo heeft iedereen nu toegang tot de psychologische en pedagogische oordelen over haar; privacy is haar niet gegund. Verschillende televisiestations hebben zich al gemeld, met kijkcijfers in hun ogen. Want een realityshow over deze veertienjarige alleen met haar schip, ploeterend op de wereldzeeën? Megasucces verzekerd. Het ‘Team Laura Dekker’ is in onderhandeling. Zo’n tv-ploeg in een motorboot in haar kielzog draagt bij aan Dekkers veiligheid, is het argument.

Maar een tv-ploeg is geen babysit. Een zeiltocht kan routineus zijn, ‘saai’ in televisietermen. Om toch te scoren zal Laura, net als iedere realityster, gemanipuleerd worden. En hoe gewond moet ze zijn, hoe daas van slaaptekort, hoe iebel van de windstilte, voor de regisseur te hulp schiet? Zijn belang ligt bij het programma, het zal niet vanzelfsprekend sporen met het welbevinden van Dekker.

Het ballonjongetje onthulde dat hij nooit in het bakje onder de ballon had gezeten, maar verstopt in de garage, op aanwijzing van zijn vader: „Dat deden we voor de show”. Het zeilmeisje verklaarde, in weerwil van nadrukkelijke uitspraken van haar vader, voor de rechtbank niet zeker te zijn van haar technische zeilkwaliteiten. Kinderen zijn als het erop aankomt eerlijker dan hun ouders. En verstandiger.