Lef, dat is waar het voor mij om draait

Wende Snijders verruilt chansons voor zelfgeschreven Engelse popliedjes.

„Het lijkt me leuk dat mensen een biertje drinken terwijl ik sta te zingen.”

Wende Snijders begint volgende week aan haar eerste tour langs poppodia. Ze wil af van de heiligheid van theateroptredens. (Foto Roger Cremers) Nederland, Amsterdam, 14-10-2009 Wende Snijders (Beckenham, 10 oktober 1978) is een Nederlands zangeres. PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS Cremers, Roger

Wende Snijders waagt een sprong in het ongewisse. Groot geworden met Franse chansons, brengt de zangeres voor het eerst in haar zevenjarige carrière een album met zelfgeschreven, Engelstalige nummers. No. 9 is een intiem, persoonlijk album met liedjes over liefde en verlies. Met medecomponist Jan van Eerd en producer Reyn Ouwehand maakte ze een intense popplaat. Ze leerde gitaar spelen en haalde gitarist Robin Berlijn naar de studio om de muziek zo hier en daar een trap onder de kont te geven. Als Wende uithaalt, in het nummer ‘NY is passing by’ waarin ze haar liefdesverdriet met de wereld deelt, klinkt ze als de zangeres die geen Piaf of Brel meer nodig heeft om haar volle emotionele stormkracht te bereiken.

Binnenkort staat ze met een nieuw repertoire op de poppodia. Dat ze zich in een gebied begeeft waar Anouk en Ilse de Lange de scepter zwaaien, doet haar niks. „Ik zou niet weten hoe ik een commerciële popsong moet schrijven, thuis achter mijn schrijftafel. En toch: deze muziek is niet gemaakt om tussen de schuifdeuren gezongen te worden. Ik zou het van de daken willen schreeuwen”.

In september al troffen we de zangeres achter de laptop in haar huiskamer, enthousiast over de zojuist afgeronde studiosessie waar haar zang nog in een definitieve versie toegevoegd moest worden. Snijders schoot vol bij het terughoren van het nog niet helemaal voltooide ‘Sunday morning’. Prominent klinkt de stem van een geëmotioneerd schreeuwende vrouw, door haar zelf opgenomen tijdens een kerkdienst in Zuid-Afrika. De heftige krijsstem vormt een intens contrast met de berustende zang.

Snijders baseerde haar songteksten op de dagboekaantekeningen die ze in een veelbewogen periode van haar leven bijhield. No.9 is niet haar negende album. „Zes jaar geleden liet ik in een schimmig tentje mijn hand lezen. Die vrouw vertelde dat het nummer negen bij mij overheerst. Het staat voor eenzaamheid, verbinding zoeken, vuur, experimenteerdrift. Als je de cijfers van mijn geboortedatum bij elkaar optelt, krijg je het cijfer negen. Net als bij mijn vader. Hij is er niet meer, maar het liedje ‘Hey’ dat ik voor hem heb geschreven, staat op nummer 9 van mijn cd. Het is een getal vol betekenis. Als Carmen in de opera van Bizet een kaart met schoppen 9 trekt, weet ze dat haar lot is bezegeld.”

Twee weken later wordt in een Katwijkse studio de laatste hand gelegd aan de cd. Omringd door oude gitaren knutselt producer Reyn Ouwehand aan computertracks van Exhale, waarin een stukje Nederlandse tekst achterstevoren wordt afgespeeld. Met een verfkwast beroert hij zachtjes een elektrische gitaar voor een melodisch effect, terwijl Jan van Eerd in de studioruimte een hartslag op bassdrum toevoegt.

Snijders: „Deze hele plaat is een groot avontuur. Van tevoren wisten we niet of het dance zou worden of een liedjesplaat. Uiteindelijk is dat een kwestie die me niet bijster interesseert. Lef, dat is waar het om draait.”

Half oktober. Het album is klaar en Wende bereidt zich voor op de komende clubtournee. Bezorgd vraagt ze zich af of er veel geroezemoes zal zijn in Paradiso. Ze stelt vast dat ze zich daar overheen zal moeten zetten, want ze wil af van de sfeer van heiligheid die doorgaans heerst bij haar theateroptredens. „Het lijkt me leuk, dat mensen gewoon een biertje kunnen drinken terwijl ik sta te zingen”.

De clubtour van No.9 begint 5 november in Paradiso, Amsterdam. Kijk voor alle concertdata en voor een ‘making of’ van de cd op www.wende.nu