De peilloze diepten der zombiewereld

Een vriendin van mij maakte een zombiemusical, en werd daardoor uitgeroepen tot zombie-expert. Hoewel ik veel van zombies houd (ik figureerde ooit bijna in een zombiefilm, met als enige vereiste ‘dat je het niet vervelend moet vinden als er vleeswaren op je gezicht gelegd gaan worden’) had ik geen idee van de peilloze diepten der zombiewereld.

Zo vertelde ze me laatst dat ze jurylid bij een debat was geweest. Op een zombiefestival. ‘Een debat over wat?’, vroeg ik. ‘Hoe bejaarde zombies uit hun sociale isolement gehaald moeten worden?’ ‘Nee’, zei ze. ‘Over langzame en snelle zombies.’ Er bleek al een tijd een heftige tweestrijd onder zombieliefhebbers te heersen. De ene groep is van mening dat ondoden ook kunnen rennen, en dus als ranke hinden, hun loshangend vlees wapperend in de wind, achter je oma aan kunnen gaan. De andere groep is er heilig van overtuigd dat zombies moeten strompelen. Zombies zijn namelijk net opgestaan uit de dood, en bewegen zich dus nog langzaam en onhandig.

Natuurlijk kun je als slachtoffer dan makkelijk weglopen, en natuurlijk is de enige vraag die er op zo’n moment echt toe doet: kan ik mijn sudoku afmaken voordat de zombie tot op één meter genaderd is? Maar het gevaar van de zombie zit hem volgens deze groep in de aantallen. Eén zombie is gewoon de met-eendjes-pratende dorpsgek. Vijfhonderd zombies zijn een probleem (of, zoals ze het ook wel zeggen in zombieland: een goede reden om de kettingzaag weer eens uit het vet te halen.)

En hier was een debat over. Ik vroeg me af hoe deze discussie gevoerd zou worden (ik hoopte op een zwart-wit diashow, testopstellingen met Argeloze Omstanders en een zombioloog). Daarbij vond ik het vooral geweldig dat er dus mensen zijn met de volgende gedachtegang: ‘Zombies – natuurlijk. Prima. Het zijn bleke ondode wezens die zich willen voeden met mensenvlees. Maar even alle gekheid op een stokje: ze kunnen niet rennen.’

Is een fantasiewereld altijd leuker als hij begrensd wordt? En wie bepaalt de regels voor het zombie-zijn? Voor nu is de Snelle Zombie-groep in ieder geval nog ver in de minderheid. De zombie-expert vertelde me dat er een jaarlijkse zombiewalk wordt gehouden in Portland, waar de twee groepen beiden vertegenwoordigd worden: zombies die al kreunend over de straten schuifelen, en een kleine groep die er keihard langs rent. De snelle zombies zijn altijd weer heel vlug thuis.

Ik ben zo benieuwd wat ze dan tegen elkaar zeggen.

Vanaf maandag staat op deze plek de Vlaamse auteur Saskia de Coster. Aaf is met zwangerschapsverlof.