Buitenland Selectie

Londen

Geen diamanten ingelegde mensenschedels of gemarineerde haaien dit keer, maar 25 nieuwe olieschilderijen, stuk voor stuk in de kleur blauw. In het werk No Love Lost van Damien Hirst keren wel weer de karakteristieke motieven terug van schedels, asbakken en vliegen. In Hertfort House contrasteert het werk naast de grote meesters en Frans meubilair en porselein uit de 18de eeuw. De schilderijen zijn gemaakt in 2006 toen de kunstenaar zich afzonderde om in rust te werken. T/m 24 jan 2010, No Love Lost, Blue Paintings by Damien Hirst, The Wallace Collection, Hertford House, Manchester Square, dagelijks 10-17u, 0044207 563 9500 & www.wallacecollection.org

Wales

Deze toneelinterpretatie van de film Festen, de eerste in een reeks van de Deense Dogma films, is eigenlijk net zo aangrijpend als het origineel. Dat iedere familie een geheim heeft, wordt ontrafeld op dezelfde openlijke en onthutsende manier als in een Dogma 95 film waar cosmetische en technologische trucs verboden waren. Op de 60ste verjaardag van een grootvader komen er allerlei familietaboes naar voren. Het stuk zit vol geladen spanning. T/m 14 nov, Festen, Clwyd Theatr Cymru, Mold, Flintshire, 0845 330 3565 & www.clwyd-theatr-cymru.co.uk

Londen

Vooral in kunst gaat het er om met welke movers en shakers en rich en powerful je omgaat. Voor de eerste expositie van het onlangs geopende Museum of Everything zijn een groep trendsetters uitgenodigd zoals Jarvis Cocker en David Byrne. Er zijn ook amateurkunstenaars en creatievelingen die ‘buiten de samenleving staan’. Samen tonen ze 200 schilderijen, tekeningen, beeldhouwwerken en installaties. Medium Madge Gill creëerde spirituele tekeningen en Henry Darger maakte sprookjesachtige illustraties. T/m 20 dec, Exhibition 1, The hoek Regents Park Road en Sharpleshall Street, www.museumofeverything.com

Parijs

Photoquai, een manifestatie gewijd aan de hedendaagse niet westerse fotografie, werd geïnitieerd door het Musée du quai Branly in 2007. Dit jaar is het retrospectief in het museum zelf, 165 ans de photographie iranienne zeer teleurstellend: de archieven zijn van weinig belang en het hedendaagse werk is zonder verrassingen. Gelukkig toont de manifestatie, die zich voortzet in de openlucht langs de Seine, met kunstenaars uit de hele wereld, een heel ander gezicht en een stortvloed van openbaringen. Zoals het werk van de Tunesische Monna Karray over de identiteit. T/m 22 nov, quai Branly, van de pont d’Iéna t/m de pont de l’Alma en op andere plekken in Parijs, www.photoquai.fr

Parijs

In zijn autobiografische ballet Joyaux (Jewels, 1967) probeert de neo-klassieke Russisch-Amerikaanse choreograaf Georges Balanchine (1904-1983) zijn loopbaan samen te vatten. Smaragden, robijnen en diamanten inspireerden hem tot het maken van drie choreografieën waarin hij de balletscholen en tradities van drie grote hoofdsteden waar hij werkte uitbeeldt. Het elegante Emeraudes is „een herinnering aan het Frankrijk van schoonheid, mode en classicisme” aldus Balanchine. Het flitsende Rubies toont de invloed die het dynamische Amerikaanse leven op Balanchine had. Diamants is een hommage aan de pracht en praal van het tsaristische hof en het Marijinski Theater waar Balanchine zijn balletcarrière begon. Het drieluik kwam in 2000 op het repertoire van het Ballet de l’Opéra de Paris. Christian Lacroix vernieuwde de decors. T/m 18 nov Palais Garnier, www.operadeparis.fr, 0033-171252423.