Michael Jackson schittert zelfs met de rem erop

Het zijn natuurlijk maar de repetities, die in This is It door een hongerige industrie als hoofdgerecht worden uitgeserveerd. Geen podiumartiest dient te worden beoordeeld op basis van louter voorbereidend werk en al helemaal niet een legendarische perfectionist als Michael Jackson. Toch zijn er, nu alleen de repetities nog resten, wel enige conclusies te verbinden aan de beelden uit de film.

De belangrijkste is wel dat Michael Jackson in de film niet de indruk maakt van een verslaafde, gebroken man die nog eenmaal het podium wordt opgetakeld omdat hij geld nodig heeft; het beeld dat in de berichtgeving na zijn dood overheerste.

Zelfs in de repetities, waar hij duidelijk danst en zingt met de rem erop („Ik moet mijn keel sparen”, zegt hij een aantal keer), schittert de popster geregeld en toont hij zich een artiest die zijn epische oeuvre fysiek en qua stem nog behoorlijk kan bijbenen.

Natuurlijk is de vijftiger niet zo elastisch als in de vroege jaren tachtig. De pasjes zijn strammer en hoekiger geworden maar het voetenwerk is hier en daar watervlug en hij is het met strakke, dramatische bewegingen dirigerende middelpunt van overrompelende choreografieën.

Maar vooral zijn stem maakt nog steeds indruk, ook al spaart hij die. Bij een nummer als ‘They Don’t Really Care About Us’ is de kracht in zijn stem bijna achteloos, net zoals hij nog steeds vibrerend funky is bij hits als ‘Wanna Be Startin’ Somethin’’ en de kolderieke Humphrey Bogart-achtervolging die ‘Smooth Criminal’ zou zijn geworden.

Jackson benadert zijn oude materiaal met een frisse blik, in de kalm vingerknippende dubversie waarmee hij ‘The Way You Make Me Feel’ opent („Het moet iets meer achter het ritme aan, alsof je net uit bed komt”, zegt de geduldig adviserende Jackson tegen de muzikaal leider), of wanneer hij bij ‘Wanna Be Startin’ Somethin’’ niet te beroerd is vocaal voor te doen hoe funky een van de meest beroemde baslijnen ooit ook alweer hoort te klinken.

Hij is nog steeds de artiest van de overtreffende trap. Hij maakt zijn epische videowerk met 3D-film, computereffecten, een bulldozer, vlammende explosies en de door hem grootgemaakte groepschoreografie op het podium nog grootser en lijkt volop lol te hebben in het repetitieproces.

Dat is wat de regisseur ons wil laten zien: een popartiest die na jarenlange afwezigheid weer een show in petto had die zijn legende nieuw leven zou inblazen.

Saul van Stapele