Massive Attack is terug en schittert in het duister

Pop Massive Attack. Gehoord: 27/10 HMH, Amsterdam.*****

Met een concert dat voorlopig nog in het onderbewustzijn doordreunt, heeft de Britse groep Massive Attack gisteravond haar reputatie ververst. Van de door subsonische bassen gekleurde opening, het nieuwe Bulletproof Love, tot de discoversie van Unfinished Sympathy in de toegift, was dit een concert dat de bakens verzette. Massive Attack leek vergeten, maar is terug.

Het is afwachten hoe de liedjes straks klinken op cd. Een groot deel van de nummers verschijnt pas volgend jaar als LP5. Maar de nagenoeg uitverkochte Heineken Music Hall raakte evengoed in de ban van de vaak van plaats en instrument wisselende muzikanten – drums, gitaren en een stellage met elektronica – op het nagenoeg duistere podium. De zang kwam van gastzangers Horace Andy, Martina Topley-Bird en Deborah Miller. Van de twee oorspronkelijke leden was alleen zanger/voorman Robert Del Naja aanwezig; de lange Grant Marshall slenterde het toneel op en af.

Dit gezelschap trok een muur van klank op waarin onderstromen van natuurgeluiden figureerden: aards gerommel, de wind die langs luxaflex ratelt en elektronisch gekolk. De ondergrond voor de nummers van Massive Attack zijn nooit echt ‘liedjes’, eerder een verzameling goede ideeën: zoals de afwisseling van stem tussen Del Naya (cynisch) en Marshall (zwoel) binnen één nummer.

Gedurfd ook om Jamaicaan Andy, zingend als een nachtegaal met een gebroken hart, de pas te laten afsnijden door een ruige grunge-gitaar in 16 Seeter. Net zoals het toevoegen van nieuwe accenten aan oude nummers, zoals in Safe From Harm en Mezzanine. Grimmig is de boodschap van Massive Attack ondertussen: op de lichtkrant flitsten – Nederlandse – woorden als ‘foltering’ en ‘spookgelach’ voorbij. Een indirecte verwijzing naar Guantánamo.

Hopelijk maakt de altijd variërende band een selectie voor zijn nieuwe plaat zoals bij dit het concert: als een reis door een tunnel, zonder licht aan het eind.