Een bergje wit poeder op de salontafel

Kort voor de verschijning van zijn autobiografie Open bekent Andre Agassi dat hij zich tijdens zijn loopbaan aan doping bezondigde. De voormalig tennisser voelde zich „nog nooit zo levend”.

Andre Agassi tijdens de US Open van 1997, waar hij in de vierde ronde werd uitgeschakeld door Patrick Rafter. Foto Reuters Andre Agassi of the United States, wearing a black ribbon in honor of the memory of Princess Diana, returns a volley against Mark Woodforde of Australia, during their third round match at the U.S. Open in New York, August 31. Agassi, a former U.S. Open champion, defeated Woodforde 6-2 6-2 6-4 to advance. SPORT TENNIS OPEN doping Reuters

„Mijn assistent Slim gooit een bergje wit poeder op de salontafel. Hij versnijdt het, snuift het. Hij versnijdt het opnieuw. Ik snuif wat, zak terug op de bank en realiseer me dat ik zojuist een grens heb overschreden.”

Het is een sensationele bekentenis die Andre Agassi doet in zijn nieuwe autobiografie Open, die pas over enige tijd in de boekhandel ligt, maar waaruit de Britse krant The Times vandaag uitgebreid citeert. Een van de meest succesvolle en meest geliefde tennissers aller tijden geeft toe dat hij zich heeft bezondigd aan doping. De achtvoudig grandslamwinnaar gebruikte vanaf 1997 regelmatig het verslavende middel crystal meth (zie kader).

Agassi gebruikt de drug voor het eerst in 1997. Na een periode van triomfen – drie titels op de Australian Open, één op Wimbledon en één op de US Open – is de Amerikaanse tennisser uit vorm. Hij verliest van subtoppers als Scott Draper en Justin Gimelstob. En hij twijfelt sterk aan zijn eerste huwelijk met de Amerikaanse actrice Brooke Shields. Als zijn assistent – schuilnaam Slim – hem een uitweg belooft in de vorm van het witte poeder, hapt hij na enige aarzeling toe.

„Er is een moment van spijt, gevolgd door een enorme droefheid”, schrijft Agassi in zijn biografie, die zonder twijfel tot een bestseller zal uitgroeien. „Maar dan komt er een vloedgolf van euforie die alle negatieve gedachten in mijn hoofd wegvaagt. Ik voelde me nog nooit zo levend, hoopvol. En ik had nog nooit zo veel energie.” De voormalig nummer één pakt een emmer en begint zijn huis schoon te maken. Het voelt waarschijnlijk alsof hij de bezem door zijn eigen leven haalt.

Een paar weken later wordt Agassi gebeld door een arts van de vakbond voor proftennissers (ATP), die meedeelt dat er iets mis is met een urinemonster dat kort daarvoor bij een toernooi werd afgenomen. „Ik ga zitten op een stoel in de bagageruimte van het vliegveld [in New York]. „Meneer Agassi? Ja, ik ben er nog. Zeg maar wat er nu moet gebeuren.” De arts antwoordt dat hij een brief naar de ATP moet sturen. Als hij schuldig wordt bevonden, zijn er een paar mogelijkheden: Agassi wordt twee jaar geschorst wegens het gebruik van een prestatiebevorderend middel (klasse 1) of de schorsing blijft beperkt tot drie maanden (recreatief drugsgebruik).

Dan volgt een van de meest pikante passages in het boek: Agassi erkent dat hij liegt over zijn dopegebruik. Hij laat de ATP weten dat de inmiddels ontslagen assistent Slim vaak drugs in zijn sodawater deed (wat waar is) en dat hij per ongeluk een van diens drankjes heeft gedronken. „Ik vraag om begrip en clementie. En ik zet vluchtig mijn handtekening onder de brief: ‘Sincerely’.”

De ATP – die destijds besloot de zaak te seponeren – wilde vanmiddag nog geen reactie geven op de bekentenis.

Agassi is niet de eerste tennisser die met doping in verband wordt gebracht. Martina Hingis zette in 2007 een punt achter haar carrière, nadat bekend werd dat er tijdens Wimbledon sporen van cocaïne in haar bloed waren gevonden. Mariano Puerta werd in 2005 voor acht jaar geschorst omdat hij de verboden middelen etilefrine en clenbuterol had gebruikt. En Tatum O’Neil, de ex-vrouw van John McEnroe, verklaarde in 2002 dat de zevenvoudig grandslamwinnaar tijdens zijn loopbaan regelmatig steroïden gebruikte – iets wat deze twee jaar later bevestigde. Saillant detail: O’Neal deed de onthulling in de week dat de nieuwe autobiografie van Big Mac van de persen rolde. Ook Serious zou uitgroeien tot een bestseller.