Op de wip

Een week na het pauselijk gestook buiten eigen kring wordt duidelijk hoe ver de rooms-katholieke kerk afstaat van hetgeen er werkelijk leeft onder moderne gelovigen. Zelfs in de weinig tolerante Verenigde Staten zijn katholieken procentueel meer voor het homohuwelijk dan het gehele Amerikaanse publiek.

Voor de 12 procent niet-religieuzen en 2 procent godloochenaars onder ons is het sowieso van een onbegrijpelijke middeleeuwse orde, die presentatie van een apostolische constitutie. Maar dat neemt niet weg dat het fascinerend is om de destructieve kracht van een intolerante kerk van nabij mee te maken.

Het ogenschijnlijk broederlijke gebaar van Joseph Ratzinger a.k.a. Benedictus XVI a.k.a. de paus jegens de Anglicaanse Kerk, maar liefst 475 jaar na het schisma – het begrip rancune is door de katholieke kerk uitgevonden – illustreert hoezeer de rooms-katholieke kerk gedijt bij een inhumaan concept als uitsluiting. Dat, zegt die 14 procent onder ons, is de basis van ieder geloof. Misschien.

Maar voor een kerk die zijn nieuwbakken wetten presenteert als een handreiking is dit wel heel teleurstellend. Voordeel is, voor diegenen die op de wip zaten en aan het twijfelen sloegen wordt het alleen maar makkelijker om de rooms-katholieke gemeenschap voorgoed te verlaten. Tenzij het binnenhalen van getrouwde priesters een aanmoediging is voor vrouwen en homoseksuelen die weten dat ze altijd buiten de orde zullen blijven vallen.

Het gaat allemaal voorbij aan het feit dat de trend zich steeds meer beweegt in de richting van verscheidenheid in plaats van eenheid onder een intolerante kerk. Zo heeft onderzoek onder katholieke uitgewezen dat zij zich steeds minder aantrekken van kerkelijke wetten die zich blijven openbaren als niet van deze tijd. 51 procent van de Amerikaanse katholieken bijvoorbeeld, vindt dat abortus moet worden gelegaliseerd. 55 procent van hen stemt in met stamcelonderzoek.

Het maakt de pauselijke afkondiging daarom ook zo onzinnig en dwingt steeds meer gelovigen die zich niet langer kunnen vinden in het onchristelijke principe van uitsluiting, afstand te doen van hun kerk. En dat is een ontwikkeling die zeker onze sympathie verdient.