Whiens 'Godot' helder, licht en onnadrukkelijk

Theater Wachten op Godot door Oostpool. Gezien 21 okt, Huis Oostpool, Arnhem. Tournee t/m 13 dec. Inl: 026-4459625 of www.oostpool.nl ***

Wachten op Godot (1953) van Samuel Beckett is het beste toneelstuk aller tijden. Althans volgens een enquête eerder dit jaar onder de lezers van toneelblad TM en toneelsite Moose. Dat verbaast, want in veel opzichten is ‘Godot’ een anti-toneelstuk. Nauwelijks handeling, ontwikkeling, drama, noch al die andere voorwaarden voor een toneelstuk. Alleen twee daklozen bij een boom die tevergeefs wachten op een man die ze misschien verder kan helpen. Het stuk ademt een troosteloze leegte die je de adem afsnijdt. En het is, net als andere modernistische meesterwerken, weliswaar bewonderenswaardig in zijn enorme, louterende invloed op het naoorlogse kunst, maar tegelijkertijd ook ontoegankelijk, deprimerend, beperkt.

Vierenvijftig jaar na de eerste Nederlandse opvoering in Arnhem, speelt toneelgroep Oostpool ongeveer de veertiende versie, ook in Arnhem. Regisseur Erik Whien wil niet te zeer zijn eigen stempel op het stuk drukken. Zijn Vladimir en Estragon dragen dus traditiegetrouw een bolhoed, het decorbeeld is weer leger dan leeg, de boom kaler dan kaal. Het enige opmerkelijke is dat de getekende, oudere zwervers hier worden gespeeld door schone jongelingen. Whien wil de tekst zo open en helder mogelijk brengen. In het spel van Stefan Rokebrand, als de opgewekte, wijze Vladimir, en Sanne den Hartogh, als de gemelijke, geslagen Estragon, zit weinig opmerkelijke interpretatie. Ze brengen de tekst licht, niet noemenswaardig dramatisch of komisch.

Het doel is de poëzie en filosofie van Beckett boven te halen. Dat lukt goed. Het leven als één dag, zonder gisteren en zonder morgen. Zonder weemoed, zonder hoop. De hardheid en de leegte van het leven aanvaarden. Daarover gaat het. Maar ook over vriendschap, niet zonder elkaar kunnen. Elkaar steunen in het Aardrijk vol doornen en distels ten oosten van Eden.

Whien heeft precies vakwerk geleverd, maar zijn regie is zo onnadrukkelijk en droog dat hij de aandacht moeilijk vasthoudt. Dan ben je blij dat Ali Ben Horsting even opkomt, als de bullebak Pozzo, die gewoon een potje lekker stevig gaat staan spelen.