Ontsporende idiotie bij Mike en Thomas

Cabaret Sex & Drugs & Hoog-Barok, door Mike Boddé en Thomas van Luyn. Gezien: 22/10. Kleine Komedie, Amsterdam. Tournee t/m 29/12. Inl. www.harrykies.nl****

Een ruig rocknummer tegen Zeeland en dus ook tegen Bløf, een deraillerend Brelchanson, een amorele lofzang op de 20ste eeuw – en daarmee is nog maar nauwelijks aangeduid wat Sex & Drugs & Hoog-Barok te bieden heeft. Het nieuwe programma van het in intelligente idiotie gespecialiseerde duo Mike Boddé en Thomas van Luyn dient zich aan als een aaneenschakeling van losse scènes zonder kop of staart, die lijkt te beginnen met een slotapplaus en daarmee ook weer eindigt. De enige samenhang bestaat uit die twee heertjes (de één in smoking met lakschoenen, de ander in zomerkledij op sandalen) met hun karrevracht aan droogkomische virtuositeit.

Als hun optreden toch ergens over gaat, moet dat hun gedeelde hang zijn naar dubbele bodems in muziek en taal. Een jazzy nummer waarin Boddé dat genre als zanger en pianist hoogst bedreven beoefent en Van Luyn de cocktailshaker hanteert, heet I’m sick and tired of jazz en hoont die „too many notes razzmatazz”. Een hallekidee-meezinger gaat over reïncarnatie: „Dat is zo fijn / het is zo lekker om er nog een keer te zijn”. Een Zwarte Piet blijkt een fascist te zijn. En in een gesprek met een minister springen de zinnen in zo’n rare montage over elkaar heen dat ze tot wartaal verworden.

Soms vallen er gaten in dit door Pieter Tiddens geregisseerde programma. Dan staan Boddé en Van Luyn een flauwe vondst te lang te rekken, in de kennelijke hoop dat het alsnog geestig wordt. Op mij werkt dat averechts. Maar telkens volgt er dan toch weer een wonderlijke wending die iets nieuws en totaal onverwachts inleidt.