Gelaarsde kat in Spaanse G-klanken

Jeugdopera El Gato con Botas van Montsalvatge, door Opera Trionfo. Gezien: 20/10 Koninklijke Schouwburg Den Haag. Tournee t/m 30/12. www.operatrionfo.nl***

Schone schijn loont, zo leert het sprookje van de Gelaarsde Kat. Het pientere huisdier van de arme molenaar geeft zijn baas via list en bedrog het aanzien van een markies, en koppelt hem zo aan de bloedmooie prinses. Eind goed al goed.

De Catalaanse componist Xavier Montsalvatge (1912-2002) maakte van het sprookje de aanstekelijke kameropera El Gato con Botas, die in kleinschaliger arrangement in de Koninklijke Schouwburg de verlate Nederlandse première beleefde. Eenvoud en compacte theatraliteit heeft de ruim zestig jaar oude muziek gemeen met het gezelschap Opera Trionfo, dat uitblinkt in hoogst efficiënte ensceneringen. El Gato toert als familievoorstelling (6+) langs dertien steden.

Montsalvatge liet zich in bescheiden mate beïnvloeden door Antilliaanse ritmiek en de atonale avant-garde, maar houdt in El Gato de harmonieën helder. Pittoresk klinken enkele poezelige glijders, een dronken papagaai wordt met gepaste zwier begeleid. De Duitse regisseur Susanne Knapp benut die muzikale uitspattingen optimaal. Geprojecteerde illustraties van Jacob Knapp vormen een kleurrijk decor waartegen de zangers en drie mimespelers met grote gebaren mogen rondkruipen, zwalken en zwaaien. De koning is een beetje viezig; komisch prijkt het dikkerdje met trappelende benen op een wankele gouden stellage. Zijn muizige dochter ligt op zeven matrassen, de dronken tovenaar gorgelt mee met de muziek en de molenaar is een sukkel.

Dan resteert de kat als de enige met instinct én hersens. Sopraan Laila Sbaiti oogt katachtig maar had de hoofdrol nog overtuigender kunnen brengen: haar nog niet volgroeide stem straalt bij vlagen maar mist kern in de breedte. Degelijk vocaal theater leveren tenor Eric Slik (molenaar) en bariton Wiebe-Pier Cnossen (koning), al worden zij soms overstemd door het – verder prima spelende – ad-hoc ensemble onder leiding van Robbert van Steijn.

Jammer is het dat de boventiteling ontbreekt. Een bewuste keuze van Knapp, die het libretto samenvat met geprojecteerde symbolen als rode hartjes, een zak geld en twee laarzen. De handeling is ook niet moeilijk te volgen, maar van de lappen gezongen tekst blijft nu slechts een enkele onmiskenbaar Spaanse G-klank hangen.