Tactische aftocht 'kleine Sarkozy'

Met een gemak alsof hij al jaren interviews geeft, maakte de 23-jarige Jean Sarkozy, zoon van, gisteren rechtstreeks, tijdens een interview in het Franse achtuurjournaal, een einde aan de controverse over zijn persoon.

Ja, hij is kandidaat voor het bestuur van Frankrijks grootste zakenwijk, La Défense bij Parijs. Maar voorzitter van La Défense wil hij niet worden. „Ik wil niet verdacht worden van vriendjespolitiek, van een voorkeursbehandeling […] Ik wil geen overwinning waar verdenking op rust.”

Het was een spectaculaire ommezwaai, nadat het in het Frankrijk van president Nicolas Sarkozy de afgelopen weken wemelde van de verwijten over nepotisme.

Vader/president Sarkozy, wat minder in vorm de laatste tijd, had zijn jongste zoon nog hartstochtelijk verdedigd. Jean was een doodgewone gekozen politicus, volgens Nicolas. „Via hem willen ze mij aanvallen.”

Nu heeft de zoon zich opgeofferd voor de politieke belangen van zijn vader. Hij dekte de president tijdens de aftocht met afgewogen retorisch handwerk. „Als u mij vraagt of ik hierover met de president gesproken heb, zeg ik nee. Heb ik er met mijn vader over gesproken? Ja. Hij is als alle vaders en ik ben als alle zonen: als er moeilijkheden zijn, praten we natuurlijk met elkaar.”

Het was een staaltje ‘sarkoziaanse’ politieke communicatie bij uitstek. Het is al jaren een beproefde verkooptechniek van Sarkozy senior om te beklemtonen dat politici mensen zijn zoals alle andere, met rechten en emoties, gedreven door ambities, geconfronteerd met hoogtepunten en teleurstellingen. Maar dan wel met hoge idealen.

Jean deed het vader Sarkozy gisteren feilloos na, met een dictie, een woordkeuze en een op dramatische herhaling drijvend ritme dat zo van zijn vader had kunnen komen: „Politiek bedrijf je omdat je van mensen houdt. Als je van mensen houdt, wil je hen begrijpen. Als je hen wil begrijpen, verplaats je je in hen. Als je je in hen verplaatst, luister je. Daarom neem ik deze beslissing. Ik ben er niet bitter over.”

Zo liep een politieke nederlaag in enkele minuten primetime-tv uit op een charmeoffensief. Het kwam niet als een verrassing dat Jean Sarkozy aan einde van zijn liveoptreden beloofde dat de kiezer vaker van hem zal horen: „Ik heb een politieke roeping”. Zijn carrière is al aardig op gang. Jean Sarkozy is gekozen volksvertegenwoordiger in het provinciaal parlement ten westen van Parijs. Hij is daar ook politiek leider van zijn vaders partij UMP.

Het bleek in de Franse en internationale publieke opinie moeilijk te verkopen dat een tweedejaarsrechtenstudent als Jean Sarkozy de leiding zou krijgen over het bestuursorgaan van Frankrijks grootste zakenwijk, met kantoren van multinationals als Total en Areva, en 2.500 andere bedrijven. Een wijk die ook nog een knooppunt is in de plannen van vader Sarkozy om Parijs uit te breiden. En dat in een land waar politici bijna altijd mannen van vijftig-plus zijn, en zeer zelden jonger dan dertig jaar. Franse kranten schreven gegeneerd over het gegniffel in Afrikaanse ex-koloniën, waar verschillende presidenten problemen met Parijs over hun zoontjes hebben.

Maar als medebestuurder van La Défense zal Jean Sarkozy ook meer dan gemiddelde invloed hebben. De rijkste wijk van Frankrijk is al jaren in handen van een hechte groep politici, jarenlang aangevoerd door Nicolas Sarkozy zelf, met medewerking van het wegens belangenverstrengeling omstreden echtpaar Balkany. Zij waren gisteren de eersten die Jean Sarkozy na zijn tv-optreden belde. Hij kon niet ontevreden zijn. Van links en rechts kreeg hij vanmorgen lof voor zijn optreden. De oppositie meent Sarkozy eindelijk eens op de knieën te hebben gekregen, UMP’ers prezen de „moed en volwassenheid” van de jonge Jean.