De overeenkomst tussen Van Basten en de paus

H erinnert u zich Salomon Kalou nog?

Aardige voetballer uit Ivoorkust, die uitkwam voor Feyenoord, en de aandacht trok van bondscoach Marco van Basten die zich voorbereidde op het WK van 2006. Zou Salomon niet een ideale versterking zijn geweest voor het elftal van Oranje dat volgens mij toen nog voornamelijk bestond uit jongelui van Telstar, Volendam en Go Ahead, omdat Marco van experimenteren hield? Maar ja, Ivoriaan, dat mocht niet.

Tot Marco de list bedacht om de speler (‘overal opstelbaar’, las ik toentertijd dagelijks in de sportrubrieken) de Nederlandse nationaliteit aan te bieden. Daarmee begonnen leuke nieuwsweken.

Eerst moest ministerVerdonk van Vreemdelingenzaken er in gekend worden, en toen die weigerde kwamen Johan Cruyff en de rechter in het geweer, en Salomon mocht haastig een inburgeringstoets doen. Hij zakte.

Omdat Rita zelfs voor de eer van Oranje geen genade wilde laten gelden (altijd een hinderlijk wijf geweest, maar ze had natuurlijk groot gelijk), vertrokken onze jongens tenslotte zonder Kalou naar Duitsland, waar ze op weg naar de finale al in de tweede ronde smadelijk werden uitgeschakeld door Portugal. Salomon wist niet hoe gauw hij daarna het gedroomde tweede vaderland moest verlaten. Nadat hij bij Chelsea een contract voor drie jaar had getekend, hoorde je nog weinig van ‘m.

Ik moest aan ‘m denken, toen ik las dat paus Benedictus XVI (‘de zestiende al weer!’, hoorde ik laatst iemand verbaasd uitroepen) Anglicaanse priesters naar Rome probeert te lokken. Hetzelfde principe natuurlijk. Als je selectie dun begint te ogen, en de eigen kweek lijkt niet meer op wat hij ooit geweest is, moet je spelers van een andere club of desnoods een ander land ‘halen’.

De paus moet bovendien gedacht hebben dat de Anglicanen zich het systeem van de oude moedervereniging nog wel zouden herinneren. Het is weliswaar lang geleden (van vóór Hendrik de Achtste, die leefde van 1491 tot 1547), maar als het om geloof gaat reikt het geheugen vaak over veel eeuwen heen – denk maar aan orthodoxe joden die zich nog altijd aan de wetten van Mozes houden. En Mozes was veel langer geleden dan bijvoorbeeld Jezus Christus, die op zijn beurt weer 1.500 jaar ouder was dan Anna Boleyn met wie het schisma tussen Rome en Engeland begon. Al die dingen moet je in perspectief zien. Laat de ingevlogen Angelicanen twee keer een Roomse mis oefenen, en ze weten weer hoe het ging. Het is net zwemmen of autorijden. Dat verleer je nooit.

Ze mogen getrouwd blijven! Dat is natuurlijk een reusachtige concessie, waarvan je kunt aflezen dat het water Rome tot aan de lippen stond. Je gooit een dogma van anderhalf millennium oud niet het raam uit als je er niets voor terugkrijgt.

Als een bijkomend voordeel van Engelse import zal Benedictus waarschijnlijk hebben laten meewegen, dat de getrouwde geestelijkheid van daarginds iets minder snel geneigd zal zijn om er nog een ander geslacht náást te onderhouden. Vandaar ook de nadrukkelijke uitsluiting van homoseksueel gehuwde leden van de clerus; van het gedonderstraal met tienduizenden misdienaartjes heeft de huidige paus duidelijk zijn bekomst.

Moeten we de ‘apostolische constitutie’ uit Rome ook zien als een onderdeel van het pauselijke streven om in het aangezicht van de oprukkende islam de eenheid binnen de christelijke kerk te herstellen? Dat werd een beetje gesuggereerd in een hoofdartikel van NRC Handelsblad: popen, papen en protestanten, alle hens op één buik. Maar waarom dan niet meteen fusiebesprekingen begonnen met alle andersdenkende niet-moslims op aarde?

Ik zag het ook eenvoudiger. Benedictus wist dat het imago van zijn vereniging er in een paar uitwedstrijden (Jordanië, Israel) niet beter op was geworden, en hij zocht versterking voor een volgende ontmoeting.

Hij zocht een Salamon Kalou.

Jan Blokker