Brieven

Tunneltje

De Nederlander mag fietsend zijn vreedzaamste gedaante aannemen, zoals Hofland schrijft (CS 9 okt.), hij neemt mogelijk zijn meest suïcidale aan als hij zich door rood licht voor aanstormend verkeer werpt. En neemt zijn meest asociale aan als hij het stalen ros neerpleurt waar het hem uitkomt. Het nieuwe tunneltje onder het Rijksmuseum zal akoestisch naar alle waarschijnlijkheid nooit meer klinken als voorheen, maar alleen al om de tunnelvisie die je krijgt van het via een navelstreng onder de Nachtwacht doorfietsen, is het tunneltje het behouden waard.André Thijssen,amsterdam

Kunstenaarsmoraal

Het artikel ‘Kunst is niet voor brave Hendrikken’ (CS 16 okt.) waarin Raymond van den Boogaard het moedig opneemt voor Roman Polanski, getuigt van een interessante ethiek. Stel u of uw geliefde wordt aangereden door een dronken kunstenaar, ik noem geen namen, in een Hummer. Zou u dan akkoord gaan met een lagere straf dan normaal, zeg een geldboete van 50 euro, omdat kunstenaars nu eenmaal geen ‘brave hendrikken’ zijn? Als deze gedachte gemeengoed wordt, wat ik niet hoop, zullen advocaten in de toekomst denkelijk vaak gebruikmaken van wat men zou kunnen noemen de ‘Geen Brave Hendrikken verdediging’. Holleeder blijkt heel aardig te kunnen tekenen, Benno L. doet aan mime, etc. Dit lijkt me voor de samenleving, noch voor de kunsten, een goede zaak.

Authentieke foto

De authenticiteit van Robert Capa’s wereldberoemde foto is absoluut irrevelant. Wat relevant is, is in te zien dat zowel extreemrechts als extreemlinks de foto heeft gebruikt en geïnterpreteerd zoals dat het beste uitkwam voor hun politieke propaganda. Capa heeft daardoor een formidabele start kunnen maken voor zijn internationale carrière. Zijn visie laat glashelder zien wat de gevolgen van oorlog zijn, voor wie huis en haard en familie heeft verloren en de rest van zijn leven weer moet opbouwen. Dit is de leidraad van zijn levenswerk waaraan hij tot zijn laatste ademtocht trouw is gebleven. Het zijn universele waarden die hij toont, het is de taal van fotografie op haar best, die het wezen van ons bestaan overtuigend weet te tonen.

Porno en Polanski

Waar de media het niet over hebben: dat het aantal sites met kinderporno sinds 2001 een ronduit fenomenale groei heeft doorgemaakt. Dat de jonge slachtoffertjes steeds jonger worden. Dat het misbruik steeds gewelddadiger wordt.

Waar hebben (inter)nationale nieuwsproducenten het wél over: over twee beroemdheden, een regisseur en een politicus die seksueel niet helemaal zuiver op de graat zijn. De discussie houdt de gemoederen al weken bezig.

Mij lijkt deze focus op ‘individuele gevallen’ een gepasseerd station nu bovengenoemde fenomenen ronduit epidemische vormen hebben aangenomen. Hiervoor dient er in mijn ogen een (inter)nationaal volksgezondheidsbeleid te worden ontwikkeld.

Hoe leggen wij later aan deze kinderen uit dat wij de cijfers wel gekend hebben, maar er zo goed als niets aan hebben kunnen doen?

Of dit realisme of cynisme is, laat ik aan u als krant.