Bloedneuzen en mooie vrouwen

Kickboksen kennen de meeste mensen, maar mixed martial arts is veel minder bekend.

Terwijl Nederlanders daar ook aan de top staan.

Tussen de vijftienhonderd en tweeduizend mensen, velen met tuitglazen champagne voor zich, kijken ingespannen naar twee zwetende mannen die bovenop elkaar liggen. Secondenlang lijkt er helemaal niets in de ring te gebeuren.

Zaterdagavond vierde de vechtsportorganisatie Glory haar tienjarig bestaan – a decade of fights – met een groot vip-feest, dresscode ‘well dressed’, in de Passenger Terminal Amsterdam (PTA). De aanwezigen hebben er wat voor over om te kijken naar kickboks- en Mixed Martial Arts-gevechten. Tickets voor tafels beginnen bij 250 euro per persoon. De duurste tafels (6 personen) gaan voor ruim zesduizend euro weg.

Jonge vrouwen in witte matrozen jasjes bedienen, hier een paar Hells Angels, daar portiers en verder veel vaders met hun vrouwen. De tickets zijn inclusief sterke drank en lichte maaltijd, extra champagne kost 35 euro.

Bij een tafel vlak bij de ring zegt een bedienende dame: „De roze champagne is op, wilt u misschien brut?” „Whatever meid, maakt mij niet uit”, is het antwoord van een brede, kaalgeschoren man die zijn ogen niet afhoudt van de steunende kluwen op de mat.

Voor buitenstaanders is het grondgevecht moeilijk toegankelijk. Vergelijk het met wijn, je moet het leren waarderen. En kenners zijn het, in de PTA naast het muziekgebouw aan het IJ. Er klinken kreten van bewondering wanneer plots een arm uit de wikkeling van lijven en ledematen wordt getrokken en een vuist met een harde pets op een gezicht landt.

Kickboksen kennen de meeste mensen wel, merkwaardigerwijze is mixed martial arts (mma) veel minder bekend. Nederland staat in de wereld van het kickboksen aan de top met (oud-)kampioenen als Ernesto Hoost, Peter Aerts, Remy Bonjasky en Sem Schilt. Maar ook bij mma vinden we Nederlanders aan de top, zoals: Alistair ‘the demolition man’ Overeem, Melvin ‘no mercy’ Manhoef en Gilbert ‘the hurricane’ Yvel.

Voor wie niet op de hoogte is: bij het kickboksen mag worden geslagen en getrapt en met de knieën worden gestoten. Bij mma wordt zowel staand als liggend gevochten. Bij het staande gevecht zien we slagen, trappen, worpen, takedowns en verwurgingstechnieken. Bij het liggende gevecht vaak ook arm- of beenklemmen, elleboogstoten en het ground and pound, waarbij iemand zittend op zijn tegenstander hem met vuist of elleboog raakt.

MMA gaat terug op het Ultimate Fighting Championship uit het begin van de jaren negentig, dat vrijwel zonder regels begon. In Nederland kwam het freefight of kooivechten op. Deze tak van vechtsport had van voormalig staatssecretaris Erica Terpstra (Welzijn en Sport) eigenlijk verboden moeten worden. In een interview met NRC Handelsblad in 1996 zei ze: „Ik zie kooivechten op hetzelfde niveau als dwergwerpen, je zou dat uit oogpunt van zedelijkheid moeten kunnen verbieden.” Maar dat verbod is nooit gekomen. Integendeel, de afgelopen tien jaar is het verschijnsel freefight, ondanks de intenties van de staatssecretaris, verder ontwikkeld.

Binnen het UFC probeerden worstelaars, kickboksers, jiu-jitsuka, karateka en andere vechtsporters aanvankelijk uit te maken wie in de ring het beste was. Dat is een natuurlijke reflex in de vechtsportwereld. Maar een officieel wedstrijdcircuit waar vertegenwoordigers van de diverse vechtsporten elkaar de loef af konden steken was lange tijd ondenkbaar.

Met het begin van UFC werd snel duidelijk dat worstelaars niet konden schoppen of slaan, en dat boksers en kickboksers, eenmaal op de grond, moeiteloos werden opgefrommeld door de worstelaars. De grote revelatie was echter het Brazilliaanse jiu-jitsu zoals onderwezen en in de praktijk gebracht door de familie Gracie. Hun hegemonie duurde jaren. In die tijd werd het steeds duidelijker dat wie iets wilde voorstellen in de ring van alle vechtmarkten thuis moest zijn. Nu staan er superatleten in de ring met een knock-out in handen en benen, en berenklemmen in hun armen.

In de grote zaal van de PTA wordt, afgezien van een enkele mismatch, de ene toppartij na de ander gevochten. Tussen de partijen door zijn er lichtshows. Idols-finaliste Nathalie Makoma zingt en jonge, schaarsgeklede dames dansen. Hun verrichtingen worden door het publiek zeer gewaardeerd. Zeker wanneer zij dansend de catwalk – tussen kleedruimte en ring – aflopen. Over die catwalk komen ook de vechters op, begeleid door discodreunen. Wanneer een Turkse vechter aantreedt, begint zijn aanhang en masse te dansen.

In de ring vinden soms kleine ongelukjes plaats. Een vechter die niet meer op zijn benen kan staan, wordt subiet uitgeteld en aan de ringarts overgedragen. In de kleedruimte doet de ringarts verder haar werk. In een zware geur van tijgerolie worden neuzen gespalkt en wonden verzorgd.

„We willen het vechten met zo’n avond een beetje uit de donkere hoek halen”, zegt Martijn de Jong, mma’er en een van de organisatoren. Dat denkt de politie ook. Van vier uur ‘s middags tot twee uur ‘s nachts staat de politie voor de deur. Er worden zestig auto’s onderzocht en honderdvijftig personen nagetrokken. Het saldo is één vlindermes. Drie mensen worden aangehouden voor een boete die nog niet is betaald, een persoon omdat hij nog DNA moet afgeven en iemand heeft een vals ID-bewijs. Later op de avond is er een vechtpartij buiten. Wanneer de ambulance komt, ontstaat er volgens de politie „een grimmige sfeer” en wordt de zogeheten vliegende brigade ingezet met honden, paarden en de ME. Er wordt één aanhouding verricht wegens wederspannigheid.