Hybride

Toen de wereld van lp’s naar cd’s overstapte, was dat binnen een jaartje gepiept. Even met je ogen knipperen en VHS werd dvd. Fotorolletjes en polaroids hebben de aardbodem geruisloos verlaten.

Consumenten zijn flexibele organismen. Aan hen ligt het dan ook niet, dat we nog altijd niet van benzine- naar elektrische auto’s zijn overgestapt. Ook technisch is de wereld er klaar voor.

Waar het wel aan ligt: politieke onmacht en administratief getrut. Zo bleek gisteren dat de hybride auto toch niet zo schoon is als we dachten. In de stad, waar de hybride auto elektrisch rijdt, is hij wél schoon, maar op de snelweg, waar de benzinemotor aangaat, níet. De gemiddelde leaserijder rijdt voornamelijk op de snelweg; de gewone automobilist voornamelijk in de stad. De Belastingdienst baseert zich op die laatste, en geeft alle hybridebestuurders, dus ook die smerige leasebakrijders, een korting.

Heel oneerlijk natuurlijk, maar wat moet je dan? Een kastje in de auto zetten dat het aantal schone kilometers turft?

Zelfs in bescheiden hybride vorm, zit de elektrische auto verstrikt in kluwen van regelgeving, tegenstrijdigheden, gepriegel met cijfertjes, en aan het einde van de dag staan de wegen nog altijd stampvol met ingeblikte stankmachines.

Waar blijft het grote visionaire elektrische autoproject, dat van Nederland een mondiale voortrekker maakt en bovendien werkgelegenheid biedt aan tienduizenden? Waarom rijden niet alle ministers en koningshuisleden elektrisch? Waarom krijgen de elektrische auto-industrie en ondernemers die slimme oplaadsystemen ontwikkelen niet een duizelingwekkende kapitaalstimulans? Waarom zo aarzelend, zo halfslachtig, zo hybride?

Omdat de huidige situatie voor ontelbare partijen ontelbaar veel winst oplevert, en onze regering doodsbang is voor grote hervormingen. Als futiele statiegelddingetjes als de ov-chipkaart, het uitbaggeren van een rivier of de AOW-leeftijd al tot waanzinnige, hysterie leiden, hoe moet dat dan met het overschakelen op een andere brandstof?

Dus gebeurt er niets. En aan het einde van de dag staan de wegen nog altijd stampvol met ingeblikte stankmachines.

Christiaan Weijts