Dat het emotioneel wordt, als we met 15.000 man Dirk toezingen

Ik heb echte voetbalsupporters nooit helemaal begrepen. Dat komt wellicht door mijn opvoeding – toen mijn vriendje en ik bij mijn ouders de wedstrijd tegen Rusland keken zette mijn vader na de wedstrijd de tv uit en zei: „Gelukkig, is dat ook weer voorbij.” Mijn vriendje – wél een liefhebber – kreeg hierop een trillend spiertje bij zijn oog, en zijn behoefte om een reuzenwuppie door mijn vaders keel te duwen hing haast tastbaar in de kamer.

Mijn vriendje is maar gematigd fan, maar ik ken een paar jongens die het liefst met hun club zouden willen trouwen en er kleine clubjes mee zouden willen maken. Ik heb wel eens een wedstrijd meegekeken, maar had het idee dat onze spelbeleving toch enigszins verschilde (ik: „hoe bepalen ze nou met wie ze straks van shirt gaan ruilen?” zij: „JEZUS CHRISTUS PAK HEM DAN”, ik: „o jeetje! Heeft-ie pijn?”)

Toch vind ik juist die supporters-liefde interessant. Dus ik vertrek naar Alkmaar, om de middag voor de wedstrijd AZ-Arsenal door te brengen met de fans. En natuurlijk ben ik ook benieuwd hoe de sfeer bij de AZ-supporters zal zijn (oftewel: zou Dirk nog toegejuicht worden, of zou zijn hoofd op alle stadionstoeltjes geschilderd zijn zodat je erop kan gaan zitten?)

Onder de Arsenal-supporters die ik als eerste ontmoet is de sfeer in ieder geval goed. Wellicht heeft dit – naast het feit dat hun sponsor niet verantwoordelijk is voor het verdonkeremanen van de laatste spaarcenten van hun oma’s – te maken met het feit dat we ons in één ruimte blijken te bevinden met een ware legende. „Daar zit Alan Smith”, zucht een van de supporters. Daarna verheft hij zijn stem, zodat Alan het goed kan verstaan, en zegt: „De drie mooiste avonden van mijn leven: toen Alan Smith tegen Parma scoorde, toen Alan Smith tegen Liverpool scoorde en, op 3, de avond waarop mijn dochtertje werd geboren.”

Even verderop beland ik in het AZ-café Stapper, waar de vriendelijke barman op mijn verzoek een fantastisch AZ-lied voor me opzet (‘Wie onderwijst in Nederland het voetbal-alfabet? AZ, AZ, AZ.’). Ook stelt hij me voor aan een groepje supporters die eveneens positief gestemd zijn. „Ik denk dat het wel emotioneel wordt vanavond, als we met 15.000 man Dirk toezingen, maar het belangrijkste voor nu is het voetbal.” En met het voetbal komt het vast wel goed, daar zijn ze het over eens.

We nemen afscheid: zij gaan naar het stadion, ik ga naar huis. Eenmaal in de trein bedenk ik dat het jammer is dat we geen shirtjes hebben geruild.

Renske de Greef

Aaf is met zwangerschapsverlof. In maart is ze weer terug.